Είναι λυπηρό αλλά,
μέσα στα επόμενα 18 λεπτά που θα σας μιλάω
τέσσερις Αμερικανοί που είναι στη ζωή αυτή τη στιγμή
θα είναι πια νεκροί εξαιτίας της διατροφής τους.
Με λένε Τζέιμι Όλιβερ.
Είμαι 34 χρονών.
Κατάγομαι από το Έσεξ της Αγγλίας
και τα τελευταία επτά χρόνια
προσπαθώ, ασταμάτητα θα έλεγα, να σώζω ζωές με τον τρόπο μου.
Δεν είμαι γιατρός.
Είμαι σέφ.
Δε διαθέτω ακριβό εξοπλισμό
ούτε φάρμακα.
Χρησιμοποιώ την ενημέρωση, την εκπαίδευση.
Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι η δύναμη της τροφής
παίζει ένα κυρίαρχο ρόλο στα σπίτια μας
και μας κρατάει δεμένους με το καλύτερο μέρος της ζωής.
Είναι φρικτή, φρικτή η σημερινή πραγματικότητα.
Αμερική, είσαι στην κορυφή.
Πρόκειται για μία από τις πιο ανθυγιεινές χώρες στον κόσμο.
Μπορείτε παρακαλώ να σηκώσετε χέρια
όσοι από εσάς στην αίθουσα έχετε παιδιά;
Σηκώστε τα χέρια σας, παρακαλώ.
Σηκώστε τα. Και οι θείοι και οι θείες.
Οι περισσότεροι. Ωραία.
Εμείς, οι ενήλικες των τελευταίων τεσσάρων γενεών
κληροδοτήσαμε στα παιδιά μας την μοίρα
ενός χαμηλότερου μέσου όρου ζωής σε σχέση με εκείνον των γονιών τους.
Το δικό σας παιδί θα ζήσει δέκα χρόνια λιγότερο από εσάς
εξ αιτίας του διατροφικού περιβάλλοντος στο οποίο όλοι εμείς τα έχουμε εγκλωβίσει.
Τα δύο τρίτα των ανθρώπων σε αυτή την αίθουσα,
σήμερα, στην Αμερική, είναι στατιστικά υπέρβαροι ή παχύσαρκοι.
Εσείς εκεί, προς το παρόν είστε εντάξει,
αλλά θα σας πιάσουμε στο τέλος, μην ανησυχείτε.
(Γέλια)
Οι στατιστικές σχετικά με το κακό επίπεδο υγείας είναι σαφείς,
ξεκάθαρες.
Αναλώνουμε όλη μας τη ζωή ανησυχώντας για θανάτους, δολοφονίες, ανθρωποκτονίες,
οτιδήποτε, αυτά τα θέματα είναι στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, στο CNN.
Κοιτάξτε τις ανθρωποκτονίες κάτω-κάτω, για το όνομα του Θεού.
Εντάξει;
(Γέλια)
(Χειροκρότημα)
Κάθε μία από αυτές με κόκκινο είναι ασθένεια που συνδέεται με τη διατροφή.
Οποιοσδήποτε γιατρός, οποιοσδήποτε ειδικός θα σας το πει.
Είναι γεγονός. Οι ασθένειες που συνδέονται με τη διατροφή, είναι ο μεγαλύτερος δολοφόνος
στις Η.Π.Α., αυτή τη στιγμή, εδώ, σήμερα.
Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο.
Είναι μια καταστροφή.
Διατρέχει την υφήλιο.
Η Αγγλία σας ακολουθεί κατά πόδας, ως συνήθως.
(Γέλια)
Ήξερα ότι ήμασταν κοντά, αλλά όχι τόσο κοντά.
Χρειαζόμαστε μια επανάσταση.
Το Μεξικό, η Αυστραλία, η Γερμανία,
η Ινδία, η Κίνα,
αντιμετωπίζουν τεράστιο πρόβλημα παχυσαρκίας και κακής υγείας.
Σκεφτείτε το κάπνισμα.
Στοιχίζει πολύ λιγότερο απ' ό,τι η παχυσαρκία τώρα.
Η παχυσαρκία κοστίζει στους Αμερικανούς το 10% των ασφαλίστρων της περίθαλψής σας.
150 δις δολάρια το χρόνο.
Σε δέκα χρόνια το ποσό θα διπλασιαστεί.
300 δις το χρόνο.
Και ας είμαστε ειλικρινείς, παιδιά, δεν έχετε τόσο ρευστό.
(Γέλια)
Είμαι εδώ για να ξεκινήσω μια διατροφική επανάσταση και πιστεύω πολύ βαθιά σ' αυτήν.
Την έχουμε ανάγκη. Τώρα είναι η ώρα.
Είμαστε σε κρίσιμο σημείο.
Επτά χρόνια τώρα προσπαθώ.
Προσπαθώ να το πετύχω στην Αμερική τα τελευταία επτά χρόνια.
Έχει έρθει η ώρα που ο καρπός είναι ώριμος· ώριμος να τον κόψουμε.
Έχω πάει ώς το μάτι του κυκλώνα.
Πήγα στη Δυτική Βιρτζίνια, την πιο ανθυγιεινή πολιτεία της Αμερικής.
Τουλάχιστον πέρσι αυτή ήταν.
Φέτος είναι άλλη, αλλά μ' αυτήν θ' ασχοληθούμε την επόμενη σεζόν.
(Γέλια)
Χάντινγκτον, στη Δυτική Βιρτζίνια. Όμορφη πόλη.
Θέλησα να βάλω καρδιά, ψυχή και πρόσωπα,
τους δικούς σας ανθρώπους,
πάνω στις στατιστικές, που τις έχουμε πια τόσο συνηθίσει.
Θέλω να γνωρίσετε μερικούς από τους ανθρώπους για τους οποίους νοιάζομαι.
Δικοί σας άνθρωποι. Δικά σας παιδιά.
Θέλω να σας δείξω τη φωτογραφία της φίλης μου Μπρίτανι.
Είναι 16 χρονών.
Της μένουν έξι χρόνια ζωής
εξαιτίας της διατροφής που κάνει.
Είναι η τρίτη γενιά Αμερικανών
που δε μεγάλωσε σε τέτοιο διατροφικό περιβάλλον
όπου σε μαθαίνουν να μαγειρεύεις, ούτε στο σπίτι, ούτε στο σχολείο·
έτσι μεγάλωσε και η μαμά της και η μαμά της μαμάς της.
Της μένουν έξι χρόνια ζωής.
Τρώει και καταστρέφει το συκώτι της κάθε μέρα περισσότερο μέχρι να πεθάνει.
Να η Στέισι. Οικογένεια Έντουαρντς.
Είναι μια φυσιολογική οικογένεια.
Η Στέισι κάνει ό,τι μπορεί, αλλά ανήκει και αυτή στην τρίτη γενιά.
Δεν της έμαθαν ποτέ να μαγειρεύει, στο σπίτι ή στο σχολείο
Όλοι στην οικογένεια είναι παχύσαρκοι.
Εδώ βλέπετε τον Τζάστιν, δώδεκα χρονών., είναι 160 κιλά.
Είναι μόνιμο θύμα παρενόχλησης, για όνομα του Θεού.
Εδώ η κόρη, Κέιτι, τεσσάρων χρονών.
Είναι παχύσαρκη πριν ακόμα μπει στο δημοτικό.
Η Μαρίσα. Αυτή είναι εντάξει. Είναι σαν κι εσάς.
Αλλά ξέρετε κάτι;
Ο πατέρας της, που ήταν παχύσαρκος, πέθανε μέσα στα χέρια της.
Και μετά ο δεύτερος πιο σημαντικός άντρας της ζωής της,
ο θείος της, πέθανε από παχυσαρκία.
Και τώρα ο πατριός της είναι παχύσαρκος.
Ξέρετε, το θέμα είναι
ότι η παχυσαρκία και οι διατροφικά συσχετισμένες ασθένειες
δεν βλάπτουν μόνο τους παχύσαρκους,
είναι και όλοι οι φίλοι τους, οι οικογένειές τους, αδελφοί, αδελφές.
Εδώ ο ιερέας Στιβ.
Υποδειγματικός άνθρωπος.
Ένας από τους πρώτους συμμάχους μου στο Χάντινγκτον της Δυτική Βιρτζίνια.
Έχει να κάνει με τη χειρότερη πλευρά του προβλήματος.
Είναι αυτός που κάνει τις κηδείες, εντάξει;
Και δεν αντέχει άλλο.
Δεν αντέχει άλλο να θάβει τους φίλους του, την οικογένειά του, την κοινότητά του.
Με το που έρχεται ο χειμώνας, οι θάνατοι τριπλασιάζονται.
Έχει αηδιάσει.
Είναι ασθένεια που μπορεί να προληφθεί. Άδικα χαμένες ζωές.
Παρεμπιπτόντως, εδώ μέσα τους θάβουν.
Δεν υπάρχει πρόβλεψη για τέτοιες καταστάσεις.
Ούτε να τους βγάλουμε έξω από την πόρτα δεν μπορούμε, μιλάω σοβαρά.
Ούτε μέσα δεν μπορούμε να τους βάλουμε. Με γερανό.
Λοιπόν, εγώ το βλέπω σαν ένα τρίγωνο.
Αυτό είναι το διατροφικό μας τοπίο.
Θέλω οπωσδήποτε να το καταλάβετε.
Σίγουρα τα έχετε ξανακούσει όλα αυτά.
Τι έχει συμβεί τα τελευταία 30 χρόνια
και καταστράφηκε ένα ζωτικό κομμάτι του ανθρώπινου δυναμικού αυτής της χώρας;
Ας είμαστε απόλυτα ειλικρινείς.
Λοιπόν. Σύγχρονος τρόπος ζωής.
Ας αρχίσουμε με τη νοοτροοπία του Μέσου Ανθρώπου.
Τα έτοιμα φαγητά και το γρήγορο φαγητό έχουν κατακλύσει τη χώρα. Αυτό το ξέρουμε.
Οι μεγάλες φίρμες είναι και οι πιο σημαντικές δυνάμεις,
οι ισχυρές δυνάμεις σε αυτή τη χώρα.
(Αναστενάζει)
Το ίδιο και τα σούπερ μάρκετ.
Μεγάλες εταιρείες. Μεγάλες εταιρείες.
Πριν 30 χρόνια, τα περισσότερα τρόφιμα
ήταν κυρίως ντόπια και κυρίως φρέσκα.
Τώρα, είναι σε μεγάλο βαθμό μεταποιημένα και γεμάτα ένα σωρό πρόσθετα
και έξτρα συστατικά· τα γνωστά.
Οι μερίδες είναι φυσικά τεράστιο, τεράστιο πρόβλημα.
Οι ετικέτες είναι τεράστιο πρόβλημα.
Η νομοθεσία για τις ετικέτες σ' αυτή τη χώρα είναι ντροπή.
Η βιομηχανία θέλει να αυτοελέγχεται η ίδια.
Τι; Μ' αυτά τα δεδομένα; Δεν το αξίζουν.
Πώς μπορείς να λες ότι κάτι έχει χαμηλά λιπαρά, όταν είναι γεμάτο ζάχαρη;
Σπίτι.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με το σπίτι
είναι ότι κάποτε εκείνο κληροδοτούσε τις τροφές και τη διατροφική κουλτούρα
που χαρακτήριζαν την κοινωνία μας.
Αυτό δεν συμβαίνει πια.
Και ξέρετε, επειδή όλοι εργαζόμαστε και καθώς η ζωή αλλάζει,
και εξελίσσεται όπως πάντα,
πρέπει να δούμε τα πράγματα σφαιρικά,
να κάνουμε λίγο πίσω και να ξαναβρούμε την ισορροπία μας.
Και αυτό δεν γίνεται. Δεν έχει γίνει εδώ και 30 χρόνια.
Θέλω να σας δείξω κάποια
απόλυτα φυσιολογική κατάσταση στις μέρες μας. Η οικογένεια Έντουαρντς.
(Βίντεο) Τζέιμι Όλιβερ: Ας πούμε δυο λόγια.
Αυτό μπαίνει στον οργανισμό σου και στον οργανισμό της οικογένειάς σου κάθε εβδομάδα.
Και θέλω να ξέρεις
ότι αυτό θα σκοτώσει τα παιδιά σου νωρίς.
Πώς αισθάνεσαι;
Στέισι: Πολύ λυπημένη, με πιάνει κατάθλιψη.
Θέλω να πετύχουν στη ζωή τα παιδιά μου
και μ' αυτόν εδώ τον τρόπο μάλλον δεν θα τα καταφέρουν.
Τα σκοτώνω.
ΤΟ: Ναι, ναι τα σκοτώνεις.
Μπορούμε όμως να το σταματήσουμε αυτό το κακό.
Λογικό.
Πάμε τώρα στα σχολεία,
όπου έχω πια μια εξειδίκευση.
Σχολείο λοιπόν.
Τι είναι το σχολείο; Ποιος το εφηύρε; Ποιος είναι ο σκοπός του σχολείου;
Το σχολείο έγινε για να μας δώσει εφόδια,
να μας κάνει δημιουργικούς, να κάνουμε όμορφα πράγματα,
να κερδίζουμε τη ζωή μας κ.λπ., κ.λπ.
Έτσι περιορισμένα το βλέπουμε εδώ και πολύ, πάρα πολύ καιρό.
Μα δεν το έχουμε αφήσει να εξελιχθεί
ώστε να αντιμετωπίζει τις καταστροφές υγείας της Αμερικής, ΟΚ;
Το σχολικό συσίτιο
για τα περισσότερα παιδιά -- 31 εκατομμύρια τη μέρα --
είναι δυο φορές την ημέρα, πρωινό και μεσημεριανό,
180 μέρες το χρόνο.
Θα 'λεγε κανείς ότι το σχολικό φαγητό είναι όντως σημαντικό,
κάτω από αυτές τις συνθήκες.
(Γέλια)
Πριν να αρχίσω να ωρύομαι,
πράγμα που σίγουρα περιμένετε όλοι...
(Γέλια)
πρέπει να πω κάτι, και είναι σημαντικό
σχετικά με το θαύμα που ελπίζω να συμβεί και να εξελιχθεί
μέσα στους επόμενους τρεις μήνες.
Οι κυρίες που εργάζονται στα μαγειρεία των σχολείων, οι μαγείρισσες της Αμερικής...
Προσφέρομαι να γίνω πρεσβευτής τους.
Δεν τις υποτιμώ.
Κάνουν ό,τι μπορούν.
Κάνουν το καλύτερο δυνατό.
Όμως κάνουν ό,τι τους λένε να κάνουν,
και ό,τι τους λένε να κάνουν είναι λάθος.
Το σύστημα διοικείται από λογιστές.
Δεν υπάρχουν αρκετοί, ή και κανένας, που να ξέρει από διατροφή σ' αυτή τη δουλειά.
Υπάρχει το εξής πρόβλημα.
Αν δεν είσαι ειδικός στα τρόφιμα και έχεις σφιχτούς προϋπολογισμούς,
που συνεχώς στενεύουν περισσότερο, " δεν μπορείς να είσαι δημιουργικός,
δεν μπορείς να κάνεις ελιγμούς και να δεις τα πράγματα αλλιώς.
Αν είσαι λογιστής και η δουλειά σου είναι να τσεκάρεις τετραγωνάκια,
το μόνο που μπορείς να κάνεις, σ' αυτές τις συνθήκες,
είναι να αγοράζεις τα φτηνότερα σκατά.
Λοιπόν, η αλήθεια είναι ότι
το φαγητό που τρώνε κάθε μέρα τα παιδιά σας είναι γρήγορο φαγητό,
είναι υψηλής κατεργασίας,
δεν περιέχει σχεδόν καθόλου φρέσκια τροφή.
Ξέρετε, τα πρόσθετα, τα έψιλον,
συστατικά απίστευτα ...
Λαχανικά, σχεδόν καθόλου.
Οι τηγανητές πατάτες θεωρούνται λαχανικό.
Πίτσα για πρωινό. Ούτε πιάτα δεν τους δίνουνε.
Μαχαιροπήρουνα; Όχι, είναι πολύ επικίνδυνα.
Στην τάξη μπορούν να χρησιμοποιούν ψαλίδια
αλλά μαχαιροπήρουνα, όχι.
Να σας πω πώς το βλέπω εγώ.
Αν στο σχολείο δεν δίνεις μαχαιροπήρουνα,
ουσιαστικά υποστηρίζεις,
ως κράτος, το γρήγορο φαγητό, γιατί τρώγεται με τα χέρια.
Γιατί είναι όντως γρήγορο φαγητό.
Είναι σάντουιτς με κιμά, είναι χάμπουργκερ,
είναι χοτντόγκ, είναι πίτσες, όλα αυτά.
(Αναστενάζει)
Όπως είπα και πιο πριν, 10% των ασφαλίστρων υγείας ξοδεύονται
για την παχυσαρκία. Και θα διπλασιαστούν.
Δεν διδάσκουμε τα παιδιά μας.
Δεν υπάρχει συνταγματικό δικαίωμα των παιδιών να διδάσκονται θέματα διατροφής,
στην πρωτοβάθμια ή στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Εντάξει;
Δεν διδάσκουμε τα παιδιά θέματα διατροφής. Σωστά;
Αυτό είναι ένα μικρό βιντεάκι από ένα δημοτικό σχολείο,
είναι πολύ συνηθισμένο στην Αγγλία.
(Βίντεο): Ποιος ξέρει τι είναι αυτό;
Παιδί: Πατάτες.
Τζέιμι Όλιβερ: Πατάτα; Τι λες, είναι πατάτες;
Ξέρεις τι είναι αυτό;
Παιδί: Μπρόκολο;
ΤO: Και αυτό; Ο καλός μας φίλος.
Παιδί: Σέλινο.
ΤO: Όχι. Αυτό τι νομίζεις ότι είναι;
Παιδί: Κρεμμύδι. ΤO: Κρεμμύδι; Όχι.
Τζέιμι Όλιβερ: Καταλαβαίνετε αμέσως
κατά πόσο ξέρουν τα παιδιά πώς φτιάχνεται το φαγητό τους.
Ποιος ξέρει τι είναι αυτό; Παιδί: Εεε, αχλάδι;
ΤO: Τι νομίζεις ότι είναι; Παιδί: Δεν ξέρω.
ΤO: Αν τα παιδιά δεν ξέρουν τι είναι,
δεν πρόκειται να το φάνε ποτέ.
(Γέλια)
ΤO: Λογικό. Αγγλία και Αμερική,
Αγγλία και Αμερική.
Μαντέψτε πώς διορθώθηκε αυτό.
Με δύο μαθήματα μιας ώρας.
Πρέπει να αρχίσουμε να διδάσκουμε τα παιδιά μας στα σχολεία για τη διατροφή, τελεία και παύλα.
(Χειροκρότημα)
Θέλω να σας πω κάτι,
που κατά κάποιο τρόπο είναι η επιτομή του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε. ΟΚ;
Θέλω να μιλήσω για κάτι πολύ βασικό, όπως το γάλα.
Όλα τα παιδιά πίνουν γάλα στο σχολείο.
Σερβίρουν γάλα στα παιδιά σας με το πρωινό τους και με το μεσημεριανό τους, σωστά;
Συνολικά δύο μπουκάλια. Εντάξει;
Τα περισσότερα παιδιά το πίνουν.
Όμως το γάλα δεν είναι πια καλό.
και μη με παρεξηγήσετε, είμαι υπέρ του γάλακτος,
αλλά κάποιος στο σύνδεσμο
πιθανότατα πλήρωσε γερά κάποιο τύπο για να υποστηρίξει
ότι αν ρίξεις στο γάλα ένα κάρο αρωματικές
και χρωστικές ουσίες και ζάχαρη,
θα πίνουν γάλα πιο πολλά παιδιά.
Μάλιστα.
Και φυσικά τώρα αυτό θα επεκταθεί.
Ο σύνδεσμος του μήλου θα σκεφτεί
ότι αν φτιάξουν καραμέλες μήλου θα αυξηθεί και η κατανάλωση μήλων.
Καταλαβαίνετε τι εννοώ;
Θεωρώ ότι το γάλα δεν χρειάζεται πρόσθετες αρωματικές ουσίες.
Εντάξει; Τα πάντα έχουν ζάχαρη.
Τα ξέρω καλά αυτά τα συστατικά.
Είναι παντού.
Ούτε το γάλα ξέφυγε από τα προβλήματα του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Να το γάλα μας. Στη χάρτινη συσκευασία του.
Εδώ μέσα έχει σχεδόν τόση ζάχαρη όση σε ένα από τα αγαπημένα σας ανθρακούχα αναψυκτικά.
Και πίνουν δύο την ημέρα.
Αφήστε με να σας δείξω.
Έχουμε ένα παιδί εδώ,
που καταναλώνει, λέμε, οκτώ κουταλιές της σούπας ζάχαρη τη μέρα.
Λοιπόν, να μια εβδομάδα.
Να και ένας μήνας.
Και αποφάσισα να βάλω μόνο
την ποσότητα ζάχαρης που αντιστοιχεί στα πέντε χρόνια του δημοτικού
μόνο από το γάλα.
Τώρα, δεν ξέρω εσείς τι λέτε παιδιά,
αλλά με αυτά τα δεδομένα, εντάξει ;
οποιοσδήποτε δικαστής σ' όλον τον κόσμο,
μελετώντας τις στατιστικές και τα πραγματικά στοιχεία,
θα καταδίκαζε οποιαδήποτε κυβέρνηση για κακοποίηση ανηλίκων.
Αυτό πιστεύω.
(Χειροκρότημα)
(Τέλος χειροκροτήματος)
Τώρα, αν ερχόμουν εδώ σήμερα, και μακάρι να μπορούσα,
έχοντας τη θεραπεία για το Έιτζ ή τον καρκίνο,
θα τρέχατε και θα σπρώχνατε όλοι για να σας τη δώσω.
Αυτά, όλα αυτά τα άσχημα πράγματα μπορούμε να τα προλάβουμε.
Και αυτή είναι η καλή είδηση.
Υπάρχει πρόληψη.
Ας σκεφτούμε λοιπόν το εξής: έχουμε πρόβλημα,
ας πατήσουμε το κουμπί για επανεκκίνηση.
Ωραία λοιπόν, τι πρέπει να κάνουμε, όπως το βλέπω εγώ;
Θα σας εξηγήσω αμέσως.
Δεν μπορεί να γίνει μονόπλευρα.
Για να γίνει επανεκκίνηση και να έχουμε απτές αλλαγές,
πραγματικές αλλαγές, έτσι ώστε να μπορώ να σας κοιτάζω στα μάτια
και να λέω «Σε δέκα χρόνια από σήμερα,
η ζωή των παιδιών σας,
η ευτυχία τους -- και μην ξεχνάμε, είσαι έξυπνος αν τρως σωστά,
ξέρεις ότι θα ζήσεις περισσότερο --
θα είναι διαφορετικές. Εντάξει;»
Λοιπόν, σούπερμαρκετ.
Πού αλλού ψωνίζετε με την ίδια ευλαβική συχνότητα;
Κάθε εβδομάδα, χωρίς εξαίρεση.
Πόσα ξοδεύετε σ' ένα σούπερμαρκετ στη διάρκεια της ζωής σας;
Τα λατρεύω.
Απλά μας πουλάνε αυτό που ζητάμε. Εντάξει.
Οφείλουν να βάλουν έναν υπεύθυνο για τα τρόφιμα σε κάθε μεγάλο σούπερμαρκετ.
Πρέπει να μας βοηθάνε να ψωνίζουμε.
Πρέπει να μας δείχνουν πώς να μαγειρεύουμε γρήγορα, νόστιμα φαγητά εποχής
για πολυάσχολους ανθρώπους.
Δεν στοιχίζει ακριβά.
Μερικά το κάνουν. Αυτό πρέπει να γίνει παντού
στην Αμερική σύντομα και γρήγορα.
Οι μεγάλες μάρκες, ξέρετε, οι εταιρείες τροφίμων
πρέπει να εντάξουν τη διατροφική εκπαίδευση μέσα στο επιχειρησιακό τους πρόγραμμα.
Ξέρω, είναι πιο εύκολο να το λες από το να το κάνεις.
Είναι το μέλλον. Είναι μονόδρομος.
Γρήγορο φαγητό.
Η βιομηχανία του γρήγορου φαγητού
ξέρετε, είναι πολύ ανταγωνιστική.
Ξέρω χιλιάδες μυστικές συμφωνίες
με εστιατόρια γρήγορου φαγητού.
Ξέρω πώς το κάνουν.
Ουσιαστικά μας εθίζουν
σε αυτές τις ποσότητες ζάχαρης, αλατιού, λίπους κ.λπ.
Και αρέσουν σε όλους. Σωστά;
Γι' αυτό πρέπει και αυτοί οι κύριοι να γίνουν μέρος της λύσης.
Χρειάζεται να βάλουμε την κυβέρνηση να δουλέψει
μαζί με όλους τους προμηθευτές έτοιμων φαγητών και τους εστιάτορες.
Και μέσα σε ένα διάστημα έξι, επτά ετών
να αποτοξινωθούμε από τις υπερβολικές δόσεις
λίπους, ζάχαρης· από λίπος και όλα τα μη θρεπτικά συστατικά.
Πάμε πάλι πίσω στις μεγάλες μάρκες, στις ετικέτες.
Όπως είπα και προηγουμένως είναι σκέτη κοροϊδία
και πρέπει να βρεθεί λύση.
Τώρα, σχολείο.
Φυσικά, για τα σχολεία οφείλουμε να εξασφαλίσουμε
ότι σ' αυτές τις 180 μέρες το χρόνο,
που πάνε τα παιδιά από την τρυφερή ηλικία των τεσσάρων χρόνων,
μέχρι τα 18, 20, 24 ή οτιδήποτε,
θα έχουν μαγειρεμένο σωστό, φρέσκο φαγητό
με ντόπιες πρώτες ύλες. Εντάξει;
Πρέπει να αλλάξουν οι προδιαγραφές για το τι θεωρείται σωστό, φρέσκο φαγητό
για τα παιδιά σας. Ναι;
(Χειροκρότημα)
Με αυτά τα δεδομένα, είναι απόλυτα σημαντικό
κάθε Αμερικανός που τελειώνει το σχολείο
να ξέρει να μαγειρεύει 10 συνταγές
που θα του σώσουν τη ζωή.
Εφόδια ζωής.
(Χειροκρότημα)
Αυτό σημαίνει ότι είτε είναι φοιτητές, είτε νέοι γονείς
θα μπορούν να τα καταφέρουν έχοντας τις βασικές γνώσεις μαγειρικής,
όποια ύφεση κι αν τους ξαναχτυπήσει.
Αν ξέρεις να μαγειρεύεις δεν έχει σημασία η οικονομική ύφεση.
Αν ξέρεις να μαγειρεύεις, δεν έχει σημασία ο χρόνος.
Ο χώρος εργασίας. Δεν έχουμε πραγματικά ασχοληθεί με το θέμα.
Έφτασε η ώρα να αναλάβουν τις ευθύνες τους οι εταιρείες
και να δουν τι ταΐζουν ή τι διαθέτουν στο προσωπικό τους.
Το προσωπικό αυτό είναι οι μαμάδες και οι μπαμπάδες των παιδιών της Αμερικής.
Η Μαρίσα, που έχασε τον πατέρα της μέσα στα χέρια της,
νομίζω θα ήταν ευτυχής
αν οι εταιρείες στην Αμερική άρχιζαν να ταΐζουν σωστά το προσωπικό τους.
Σίγουρα πρέπει και αυτές να κάνουν κάτι.
Πάμε πάλι πίσω στο σπίτι.
Λοιπόν, αν κάνουμε όλα αυτά τα πράγματα, και μπορούμε,
είναι απόλυτα εφικτά.
Μπορείς να προσέχεις και να είσαι ταυτόχρονα εμπορικός.
Απόλυτα.
Αλλά το μαγείρεμα πρέπει να ξεκινήσει από το σπίτι, αυτό είναι σίγουρο.
Είναι βέβαιο, μεταδώστε το σαν φιλοσοφία.
Εγώ το βλέπω ιδεαλιστικά.
Αν όμως ένας διδάξει άλλους τρεις
να μαγειρεύουν
και αυτοί με τη σειρά τους άλλους τρεις φίλους τους,
αρκεί να επαναληφθεί αυτό 25 φορές,
για να έχουμε ολόκληρο τον πληθυσμό της Αμερικής.
Ιδεαλιστής, ναι, αλλά, κυρίως,
πρέπει ο κόσμος να καταλάβει
ότι οι προσπάθειες του καθενός ξεχωριστά κάνουν τη διαφορά.
Πρέπει να ανακτήσουμε ό,τι έχουμε χάσει μέχρι τώρα.
Η κουζίνα του Χάντινγκτον.
Στο Χάντινγκτον που φτιάξαμε αυτό το πρόγραμμα,
ξέρετε, έχουμε αυτό το πρόγραμμα, σε ώρα ψηλής τηλεθέασης,
που ελπίζουμε θα ωθήσει τον κόσμο να προχωρήσει στην αλλαγή.
Ειλικρινά πιστεύω ότι θα γίνει αλλαγή.
Η κουζίνα του Χάντινγκτον. Δουλεύω με μια κοινότητα.
Δούλεψα στα σχολεία.
Βρήκα βιώσιμη χρηματοδότηση σε τοπικό επίπεδο
για να μπορέσει κάθε σχολείο της περιοχής να πάει από τη σαβούρα στο φρέσκο φαγητό.
Εξήμισι χιλιάρικα ανά σχολείο
(Χειροκρότημα)
Δε χρειάζονται παραπάνω. Εξήμισι χιλιάρικα ανά σχολείο.
Η κουζίνα είναι 25 χιλιάρικα τον μήνα. Εντάξει;
Μπορεί να βγάλει 5.000 ανθρώπους τον χρόνο
δηλαδή ένα 10 τοις εκατό του πληθυσμού τους.
Και όλοι αυτοί οι άνθρωποι προστίθενται.
Οι ντόπιοι μάγειροι διδάσκουν τους ντόπιους κάτοικους.
Δωρεάν μαθήματα μαγειρικής, παιδιά, δωρεάν μαθήματα μαγειρικής για τον καθένα.
Αυτή είναι πραγματική, χειροπιαστή αλλαγή, αληθινή, χειροπιαστή αλλαγή.
Σε όλη την Αμερική, αν κοιτάξουμε,
συμβαίνουν ένα σωρό υπέροχα πράγματα.
Ένα σωρό ωραία πράγματα γίνονται.
Υπάρχουν άγγελοι σε όλη την Αμερική που κάνουν εξαιρετική δουλειά
στα σχολεία, παραγωγοί που τροφοδοτούν σχολεία,
μικροκαλλιεργητές, εκπαιδευτικοί.
Υπάρχουν εκπληκτικοί άνθρωποι που ήδη κάνουν αυτή τη δουλειά.
Το πρόβλημα είναι ότι θέλουν να κάνουν το ίδιο
και στο επόμενο σχολείο, και στο επόμενο.
Δεν υπάρχει όμως χρήμα.
Πρέπει να αναγνωρίσουμε τους ειδικούς και τους άγγελους γρήγορα,
να τους εντοπίσουμε και να τους διευκολύνουμε να βρουν τα μέσα
να συνεχίσουν να διαδίδουν αυτό που κάνουν
τόσο καλά.
Πρέπει οι επιχειρήσεις της Αμερικής να υποστηρίξουν
την κυρία Ομπάμα σ' αυτό που θέλει να κάνει.
(Χειροκότημα)
Ακούστε. Ξέρω, είναι περίεργο
να έρχεται ένας Άγγλος εδώ μπροστά σας
και να σας μιλάει για όλα αυτά.
Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι ότι νοιάζομαι.
Είμαι και εγώ πατέρας.
Και αγαπάω αυτή τη χώρα.
Και πραγματικά, αληθινά πιστεύω,
ότι αν μπορεί να υπάρξει αλλαγή σε αυτή τη χώρα,
πολλά ωραία πράγματα θα συμβούν σε όλο τον κόσμο.
Αν το κάνει η Αμερική, θα ακολουθήσουν και άλλοι λαοί.
Είναι απίστευτα σημαντικό.
(Κοινό) Ναι!
(Χειροκροτήματα)
Τον καιρό που ήμουνα στο Χάντινγκτον,
προσπαθώντας να κάνω τα πράγματα να δουλέψουν και δεν τα κατάφερνα,
σκεφτόμουν τι θα έκανα αν είχα ένα μαγικό ραβδάκι;
Και ξέρετε τι σκέφτηκα;
Ότι θα μου άρεσε να βρεθώ μπροστά στους πιο εκπληκτικούς πρωτοπόρους
της Αμερικής που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη.
Ένα μήνα μετά μου τηλεφώνησαν από το TED και μου έδωσαν το βραβείο.
Και να 'μαι.
Έτσι λοιπόν, η ευχή μου...
Έχω δυσλεξία, γι' αυτό είμαι λίγο αργός.
Η ευχή μου είναι
να βοηθήσετε να δημιουργηθεί ένα δυνατό και βιώσιμο κίνημα
με σκοπό να εκπαιδεύεται κάθε παιδί
στα θέματα διατροφής,
με σκοπό να εμπνεύσει τις οικογένειες για να αρχίσουν πάλι να μαγειρεύουν
και να δώσει τη δύναμη σε όλους τους ανθρώπους παντού,
να καταπολεμήσουν την παχυσαρκία.
(Χειροκρότημα)
Ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)