Μια ομιλία για τα χειρουργικά ρομπότ
αφορά και τη χειρουργική.
Προσπάθησα να μην κάνω τις εικόνες πολύ παραστατικές
αλλά να έχετε υπόψη σας ότι οι χειρουργοί έχουν διαφορετική σχέση με το αίμα
απ' ό,τι οι υπόλοιποι άνθρωποι.
Εξάλλου, αυτό που κάνει ο χειρουργός στον ασθενή
εάν γινόταν χωρίς τη συγκατάθεσή του,
θα ήταν ένα κακούργημα.
Οι χειρουργοί είναι οι ράπτες, οι υδραυλικοί
οι ξυλουργοί, ακόμη και οι χασάπηδες
της ιατρικής κοινότητας.
Κόβουν, αναπλάθουν, αναμορφώνουν,
παρακάμπτουν, διορθώνουν.
Ωστόσο, πρέπει να μιλήσουμε για τα χειρουργικά όργανα
και την εξέλιξη της τεχνολογίας σε συνδυασμό.
Έτσι, για να σας δώσω μια άποψη
όσον αφορά το πού βρισκόμαστε σήμερα
με τα χειρουργικά ρομπότ
και πού θα φτάσουμε στο μέλλον
θέλω να σας παρουσιάσω συνοπτικά
πώς φτάσαμε σ' αυτό το σημείο,
ακόμη και το πώς φτάσαμε να πιστεύουμε
ότι η εγχείρηση είναι εντάξει,
ότι ήταν κάτι εφικτό να γίνει,
ότι αυτός ο τρόπος κοψίματος και αναμόρφωσης είναι εντάξει.
Μια μικρή άποψη
από τα 10.000 χρόνια προοπτικής.
Αυτό είναι ένα κρανίο που έχει υποστεί τρυπανισμό.
Ο τρυπανισμός είναι απλά η δημιουργία μιας τρύπας στο κρανίο.
Πολλές εκατοντάδες κρανία σαν κι αυτό
έχουν βρεθεί σε αρχαιολογικούς τόπους
σε όλο τον κόσμο.
Χρονολογούνται πριν από πέντε με δέκα χιλιάδες χρόνια.
Πέντε με δέκα χιλιάδες χρόνια! Φανταστείτε το!
Είστε ένας θεραπευτής σ' ένα χωριό της Λίθινης Εποχής.
Υπάρχει κάποιος για τον οποίο δεν είστε σίγουροι τι του συμβαίνει.
Ο Όλιβερ Σακς θα γεννηθεί πολύ αργότερα.
Πάσχει από επιληπτικές κρίσεις κι εσείς δεν το καταλαβαίνετε.
Αλλά σκέφτεστε:
«Δεν ξέρω τι συμβαίνει με αυτόν τον τύπο.
Ίσως, εάν ανοίξω μια τρύπα στο κεφάλι του να τον θεραπεύσω».
(Γέλια)
Αυτό είναι χειρουργικό σκεπτικό.
Έτσι, έχουμε την αυγή της επεμβατικής χειρουργικής.
Το εντυπωσιακό είναι ότι
παρόλο που δεν γνωρίζουμε κατά πόσο οι ενέργειες αυτές
προορίζονταν να έχουν θρησκευτικό
ή θεραπευτικό σκοπό
μπορούμε να πούμε ότι οι ασθενείς αυτοί έζησαν!
Κρίνοντας από την επούλωση των τοιχωμάτων σ' αυτές τις τρύπες
οι άνθρωποι αυτοί έζησαν για χρόνια μετά τον τρυπανισμό.
Αυτό που βλέπουμε είναι οι ενδείξεις
μιας εκλεπτυσμένης τεχνικής
που πέρασε από γενιά σε γενιά για χιλιάδες χρόνια
σε όλο τον κόσμο.
Αυτό συνέβη ανεξάρτητα και σε διαφορετικούς τόπους
οι οποίοι δεν είχαν καμία επικοινωνία μεταξύ τους.
Βλέπουμε στ' αλήθεια την αυγή της επεμβατικής χειρουργικής.
Μπορούμε τώρα να περάσουμε σε κάποιες χιλιάδες χρόνια αργότερα,
στην Εποχή του Χαλκού.
Βλέπουμε την εμφάνιση νέων εκλεπτυσμένων εργαλείων.
Ωστόσο, οι χειρουργοί εκείνη την εποχή είναι περισσότερο συντηρητικοί
από τους φαλακρούς, τρυπανισμένους προγόνους τους.
Περιόρισαν απλά τη χειρουργική
σε σχεδόν επιφανειακούς τραυματισμούς.
Οι χειρουργοί τότε ήταν περισσότερο έμποροι παρά γιατροί.
Η κατάσταση αυτή συνεχίστηκε μέχρι και την Αναγέννηση.
Μπορεί τότε να σώθηκαν οι συγγραφείς αλλά όχι και οι χειρουργοί.
Ο κόσμος δυσπιστούσε.
Οι χειρουργοί είχαν πρόβλημα με τις δημόσιες σχέσεις τους
γιατί στον τόπο κυριαρχούσαν
οι περιπλανώμενοι μπαρμπέρηδες.
Αυτοί περιφέρονταν από χωριό σε χωριό, από πόλη σε πόλη
και πραγματοποιούσαν τις εγχειρήσεις σαν ένα είδος παράστασης.
Καθώς βρισκόμαστε στην εποχή πριν την αναισθησία,
η οδύνη του ασθενή
αποτελούσε το ίδιο εντυπωσιακό, δημόσιο θέαμα
με την ίδια την εγχείρηση.
Ένας από τους διασημότερους ήταν ο Φρερ Ζακ
τον οποίο βλέπουμε εδώ να κάνει μια λιθοτομία --
αφαίρεση πέτρας από την ουροδόχο κύστη
μια από τις πιο διεισδυτικές εγχειρήσεις εκείνης της εποχής --
έπρεπε να διαρκέσει λιγότερο από δύο λεπτά.
Έπρεπε να έχεις ταλέντο στο δράμα
και να είσαι πολύ γρήγορος.
Κι έτσι, τον βλέπουμε εδώ να πραγματοποιεί μια λιθοτομία.
Λένε ότι έκανε πάνω από 4.000 δημόσιες εγχειρήσεις
περιπλανώμενος στην Ευρώπη.
Είναι ένας εντυπωσιακός αριθμός
εάν σκεφτούμε ότι η εγχείρηση πρέπει να ήταν λύση ανάγκης.
Ποιος θα υπέβαλε τον εαυτό του σε μια τέτοια διαδικασία;
Μέχρι την αναισθησία υπήρχε η απώλεια των αισθήσεων.
Μετά την παρουσίαση της χορήγησης αιθέρα από τον Μόρτον
στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης το 1847
ξεκίνησε μια καινούρια εποχή για τη χειρουργική.
Η αναισθησία έδωσε την ελευθερία στους χειρουργούς να χειρουργούν.
Τους έδωσε την ελευθερία να πειραματίζονται
να ερευνούν βαθύτερα το ανθρώπινο σώμα.
Αυτή ήταν μια πραγματική επανάσταση στην χειρουργική.
Ωστόσο, υπήρχε ένα μεγάλο πρόβλημα.
Μετά από τέτοιες φιλόπονες εγχειρήσεις,
στις οποίες προσπαθούσαν να θεραπεύσουν πράγματα τα οποία δεν είχαν αγγίξει ποτέ
οι ασθενείς πέθαιναν.
Πέθαιναν από μαζικές λοιμώξεις.
Η εγχείρηση δεν πονούσε πια
αλλά σε σκότωνε πολύ γρήγορα.
Οι λοιμώξεις συνέχισαν να σκοτώνουν την πλειοψηφία των ασθενών
μέχρι την επόμενη μεγάλη επανάσταση στη χειρουργική,
την ασηπτική τεχνική.
Ο Τζόζεφ Λίστερ ήταν ο μεγαλύτερος υποστηρικτής
της ασηψίας ή της αποστείρωσης
ανάμεσα σε πολλούς επιφυλακτικούς χειρούργους.
Αλλά τελικά τα κατάφερε.
Οι αδελφοί Μάγιο επισκέφτηκαν τον Λίστερ στην Ευρώπη.
Όταν επέστρεψαν στην κλινική τους στην Αμερική
είπαν ότι έμαθαν ότι είναι σημαντικό το πλύσιμο των χεριών
τόσο πριν από την εγχείρηση
όσο και μετά. (Γέλια)
Κάτι τόσο απλό.
Κι όμως, η χειρουργική θνησιμότητα μειώθηκε.
Οι εγχειρήσεις τώρα είχαν αποτέλεσμα.
Με τον ασθενή αναίσθητο
κι ένα αποστειρωμένο περιβάλλον
τα εμπόδια είχαν καταρριφθεί.
Μπορούσαν να πραγματοποιήσουν εγχειρήσεις παντού,
στο έντερο, στο ήπαρ,
στην καρδιά, στον εγκέφαλο.
Μεταμόσχευση: μπορούσες πια να πάρεις το όργανο ενός ανθρώπου
και να το τοποθετήσεις σε κάποιον άλλο, και λειτουργούσε.
Οι χειρούργοι δεν είχαν πια πρόβλημα με την αναγνώριση
είχαν γίνει θεοί.
Η εποχή της μεγάλης εγχείρησης και μεγάλης τομής είχε φτάσει
αλλά με κάποιο τίμημα.
Μπορεί να έσωζαν ζωές
αλλά όχι και την ποιότητα ζωής.
Οι υγιείς άνθρωποι δεν χρειάζονταν εγχείρηση
αλλά οι ασθενείς δυσκολεύονταν πολύ να αναρρώσουν από μια τέτοια τομή.
Η ερώτηση ήταν:
«Μπορούμε να κάνουμε τις ίδιες εγχειρήσεις
αλλά με μικρότερες τομές;»
Η λαπαροσκοπική χειρουργική είναι ένα τέτοιο είδος χειρουργικής
με μακριά όργανα και μικρές τομές.
Άλλαξε πραγματικά το τοπίο της χειρουργικής.
Κάποια από αυτά τα εργαλεία υπάρχουν εδώ κι εκατοντάδες χρόνια
αλλά χρησιμοποιούνταν μόνο στη διάγνωση
μέχρι τη δεκαετία του 1980
όταν υπήρξαν εξελίξεις στην τεχνολογία της κάμερας
που επέτρεψε τη χρήση τους σε πραγματικές εγχειρήσεις.
Εδώ βλέπετε την πρώτη εικόνα
όσο προχωράμε στον σωλήνα, έναν νέο τρόπο εισόδου στο ανθρώπινο σώμα.
Είναι πολύ διαφορετικό από την εικόνα που περιμένετε από μια εγχείρηση.
Εισάγουμε τα όργανα
από δύο ξεχωριστές τομές στα πλάγια
κι έτσι μπορούμε να χειριστούμε τους ιστούς.
Μέσα σε δέκα χρόνια από την πρώτη εγχείρηση χολής
με λαπαροσκοπική τεχνική
η πλειονότητα αυτών των εγχειρήσεων
έχουν γίνει με λαπαροσκόπηση.
Είναι μια μεγάλη επανάσταση.
Ωστόσο, υπήρχαν και απώλειες σ' αυτήν την επανάσταση.
Ήταν πολύ πιο δύσκολο να μάθει κάποιος αυτές τις τεχνικές
απ' ό,τι περίμεναν.
Η καμπύλη της μάθησης ήταν πολύ μεγάλη.
Και κατά τη διάρκειά της οι επιπλοκές αυξήθηκαν.
Οι χειρουργοί έπρεπε να εγκαταλείψουν την απεικόνιση 3D.
Έπρεπε να εγκαταλείψουν τους καρπούς τους.
Έπρεπε να εγκαταλείψουν τη διαισθητική κίνηση των οργάνων.
Ο χειρουργός αυτός έχει πάνω από 3.000 ώρες λαπαροσκοπικής εμπειρίας.
Αυτή είναι μια απογοητευτική τοποθέτηση της βελόνας.
Όμως, είναι δύσκολο.
Ένας από τους λόγους της δυσκολίας
είναι ότι η εξωτερική εργονομία είναι απαίσια.
Έχεις αυτά τα μακριά όργανα και δουλεύεις εκτός του άξονα συμμετρίας.
Και τα όργανα αυτά λειτουργούν προς τα πίσω.
Αυτό, λοιπόν, που πρέπει να κάνεις για να πάρεις την ικανότητα του χεριού
και να την τοποθετήσεις στην άλλη μεριά της μικρής αυτής τομής,
είναι να τοποθετήσεις έναν καρπό πάνω στο όργανο.
Κι έτσι, θα σας μιλήσω τώρα για τα ρομπότ.
Το ρομπότ Ντα Βίντσι
τοποθέτησε τον καρπό αυτόν στην άλλη μεριά της τομής.
Εδώ βλέπετε μια εγχείρηση αυτού του καρπού.
Τώρα, σε αντίθεση με τη λαπαροσκόπηση,
μπορούμε να τοποθετήσουμε με ακρίβεια την βελόνα στα όργανα
να την περάσουμε μέσα
και να ακολουθήσουμε την καμπύλη της τροχιάς της.
Ο λόγος που έχει γίνει ευκολότερο
είναι γιατί, όπως βλέπετε στην κάτω εικόνα,
τα χέρια κάνουν τις κινήσεις
και τα όργανα τις ακολουθούν με ακρίβεια.
Αυτό που τοποθετείται ανάμεσα στα όργανα και στα χέρια
είναι ένα μεγάλο, αρκετά περίπλοκο ρομπότ.
Ο χειρούργος κάθεται σε ένα χειριστήριο
και χειρίζεται το ρομπότ.
Το ρομπότ κινεί τα όργανα
και τους δίνει ενέργεια μέσα στο σώμα.
Υπάρχει κάμερα 3D, άρα και 3D απεικόνιση.
Εφόσον η τεχνική αυτή ξεκίνησε το 1999,
όλα αυτά τα ρομπότ υπάρχουν
και χρησιμοποιούνται σε εγχειρήσεις όπως η προστατεκτομή,
όπου ο προστάτης στην πύελο
χρειάζεται λεπτή ανατομή
και προσεκτικό χειρισμό
προκειμένου το χειρουργικό αποτέλεσμα να είναι καλό.
Μπορούμε ακόμη και να ράψουμε τις στεφανιαίες αρτηρίες πάνω στην καρδιά
χωρίς να σπάσουμε το στήθος.
Αυτό γίνεται ανάμεσα από τα πλευρά.
Μπορούμε να μπούμε μέσα στην καρδιά
και να διορθώσουμε τις βαλβίδες από μέσα.
Έχουμε αυτές τις τεχνολογίες -- Ευχαριστώ. --
(Χειροκρότημα)
Ίσως να πείτε: «Αυτό είναι τέλειο!
Γιατί, λοιπόν, εξυπνάκηδες,, δεν γίνονται όλες οι εγχειρήσεις έτσι;»
Υπάρχουν, βέβαια κάποιοι καλοί λόγοι.
Ένας από αυτούς είναι το κόστος.
Σας μίλησα για το μεγάλο και περίπλοκο ρομπότ.
Με όλα του τα καμπανάκια και τους συναγερμούς,
ένα τέτοιο ρομπότ κοστίζει όσο κι ένας ολόχρυσος χειρουργός.
Είναι πιο χρήσιμο από έναν ολόχρυσο χειρουργό
αλλά είναι και μια μεγάλη επένδυση.
Βέβαια, όταν το αποκτήσεις το κόστος της διαδικασίας μειώνεται.
Ωστόσο, υπάρχουν κι άλλα εμπόδια.
Στην περίπτωση της προστατεκτομής
ο προστάτης είναι μικρός και βρίσκεται σε ένα σημείο
και μπορείς να ρυθμίσεις το ρομπότ με μεγάλη ακρίβεια
για να δουλέψει σε εκείνο το σημείο.
Είναι τέλειο για μια τέτοιου είδους εγχείρηση.
Πράγματι, εάν ξέρετε κάποιον
που έκανε εγχείρηση αφαίρεσης προστάτη τα τελευταία χρόνια
είναι πολύ πιθανό να έγινε με κάποιο από αυτά τα συστήματα.
Αλλά, εάν πρέπει να προσεγγίσεις παραπάνω από ένα σημεία
πρέπει να μετακινήσεις το ρομπότ.
Πρέπει να κάνεις νέες τομές εκεί
και χρειάζεται το αναρρυθμίσεις.
Πρέπει να ανοίξεις περισσότερες οπές και άλλα πολλά.
Κι έτσι, η διαδικασία γίνεται χρονοβόρα και δυσκίνητη.
Γι' αυτό υπάρχουν ακόμη πολλές εγχειρήσεις
που δεν γίνονται με το Ντα Βίντσι.
Έτσι, η ερώτηση ήταν: «Πώς το διορθώνουμε αυτό;»
Γιατί να μην το αλλάξουμε ώστε να μην χρειάζεται αναρρύθμιση
κάθε φορά που θέλουμε να μετακινηθούμε κάπου αλλού;
Γιατί να μην φέρουμε όλα τα όργανα σε ένα μέρος;
Πώς θα άλλαζε αυτό τις ικανότητες του χειρούργου;
Και πώς θα άλλαζε αυτό την εμπειρία του ασθενή;
Για να γίνει αυτό,
πρέπει να μπορούμε να περνάμε την κάμερα
και τα όργανα, όλα μαζί μέσα από ένα μικρό σωλήνα
σαν αυτό που είδατε στο βίντεο της λαπαροσκόπησης.
Ή, όχι τόσο συμπτωματικά, σε έναν τέτοιο σωλήνα.
Αυτό που θα προκύψει από αυτόν τον σωλήνα
είναι η αρχή μιας νέας τεχνολογίας.
Αυτό το ρομπότ θα είναι ικανό να φτάσει οποιοδήποτε σημείο.
Είστε έτοιμοι; Ορίστε.
Αυτή είναι η κάμερα και τρία όργανα.
Έτσι όπως το βλέπετε να βγαίνει προς τα έξω,
προκειμένου να μπορεί να κάνει κάτι χρήσιμο
δεν μπορεί να μένει έτσι ενωμένο.
Πρέπει να μπορεί να βγει από τον κεντρικό άξονα
και στη συνέχεια να μπορεί να γυρίσει και να δουλέψει προς το μέρος του.
Είναι ένας μικρός διαβολάκος.
Αυτό που μας προσφέρει
είναι να μας δίνει την απαραίτητη έλξη και αντίθετη έλξη
έτσι ώστε να μπορούμε να τεμαχίζουμε, να ράβουμε
να κάνουμε όλα εκείνα που πρέπει όλες τις χειρουργικές εργασίες.
Όμως, όλα εισέρχονται από μια και μόνο τομή.
Δεν είναι τόσο απλό.
Αλλά αξίζει για την ελευθερία που μας δίνει
όσο κινούμαστε.
Ωστόσο, για τον ασθενή είναι αόρατο.
Το μόνο που θα δουν είναι αυτό.
Είναι συναρπαστικό να σκεφτόμαστε πού θα φτάσουμε μ' αυτό.
Θα γράψουμε το σενάριο της επόμενης επανάστασης στη χειρουργική.
Καθώς εφαρμόζουμε αυτές τις ικανότητες και πλησιάζουμε σε νέους τόπους
πρέπει να αποφασίσουμε ποιες θα είναι οι νέες εγχειρήσεις.
Θεωρώ ότι για να διασχίσουμε το υπόλοιπο του δρόμου
σ' αυτήν την επανάσταση
δεν πρέπει μόνο να χρησιμοποιήσουμε τα χέρια μας σε νέες μεθόδους
αλλά και τα μάτια μας.
Πρέπει να δούμε πέρα από την επιφάνεια.
Πρέπει να γίνουμε ικανοί να κατευθύνουμε αυτό που κόβουμε
με καλύτερο τρόπο.
Αυτή είναι μια εγχείρηση καρκίνου.
Ένα από τα προβλήματα της,
ακόμα και για τους χειρούργους που το κοιτούν,
είναι ότι δεν μπορείς να δεις τον καρκίνο
ειδικά όταν είναι κρυμμένος κάτω από την επιφάνεια.
Αυτό που αρχίσαμε να κάνουμε
είναι η έγχυση ενός ειδικά σχεδιασμένου σκιαγραφικού
στο κυκλοφορικό σύστημα, το οποίο στοχοποιεί τον καρκίνο.
Τον προσεγγίζει και συνδέεται μαζί του.
Μπορούμε να κάνουμε αυτή την ουσία να λάμπει.
Μπορούμε να πάρουμε ειδικές κάμερες
και να το παρατηρήσουμε.
Τώρα ξέρουμε πού πρέπει να κόψουμε
ακόμη κι αν είναι κάτω από την επιφάνεια.
Μπορούμε να εγχύσουμε το σκιαγραφικό στην εστία του όγκου.
Μπορούμε να ακολουθήσουμε την πορεία του έξω από την εστία
κι έτσι, να δούμε τα πρώτα σημεία στα οποία ίσως μεταφερθεί ο καρκίνος.
Μπορούμε να χορηγήσουμε το σκιαγραφικό στο κυκλοφορικό σύστημα
έτσι ώστε όταν κάνουμε ένα νέο αγγείο
και παρακάμπτουμε μια απόφραξη στην καρδιά
μπορούμε να δούμε εάν όντως έχει γίνει η σύνδεση
πριν κλείσουμε ξανά τον ασθενή --
είναι κάτι που δεν ήμασταν ικανοί να κάνουμε
πριν χωρίς ακτινοβολία.
Μπορούμε να φωτίσουμε τους όγκους,
όπως αυτός στο νεφρό,
όπου φαίνεται ακριβώς πού είναι το όριο
ανάμεσα στον όγκο και στο τμήμα του νεφρού που θέλετε να κρατήσετε,
ή στον όγκο και στο τμήμα του ήπατος που θέλετε να κρατήσετε.
Δεν χρειάζεται καν να περιοριστούμε
σε αυτό το, μακρύς κλίμακας, οπτικό πεδίο.
Διαθέτουμε ευλίγιστους, μικροσκοπικούς ανιχνευτές
που εισάγουμε στο σώμα
και μπορούμε να δούμε κατευθείαν τα κύτταρα.
Εδώ βλέπουμε νεύρα. Στο κάτω μέρος βλέπετε τα νεύρα
και τον μικροσκοπικό ανιχνευτή που κινείται από το ρομποτικό χέρι επάνω.
Όλα αυτά είναι πρότυπα σ' αυτό το σημείο.
Εάν είσαι χειρουργημένος ασθενής ενδιαφέρεσαι για τα νεύρα
γιατί σε βοηθούν να διατηρείς τον έλεγχο των σωματικών λειτουργιών
της κύστης σου και των σεξουαλικών λειτουργιών
μετά την εγχείρηση.
Όλα αυτά είναι σημαντικά για τον ασθενή.
Με τον συνδυασμό αυτών των τεχνολογιών
μπορούμε να τα φτάσουμε και να τα δούμε όλα.
Μπορούμε να θεραπεύσουμε τις αρρώστιες.
Μπορούμε να αφήσουμε τον ασθενή ολόκληρο και ανέπαφο
και λειτουργικό μετά την εγχείρηση.
Μιλώ για τον ασθενή
σαν να είναι κατά κάποιο τρόπο κάτι αφηρημένο
έξω από αυτήν την αίθουσα.
Αλλά δεν είναι έτσι.
Πολλοί από εσάς, ίσως και όλοι σας
έχετε ή θα πρέπει να αντιμετωπίσετε τη διάγνωση καρκίνου,
καρδιακής νόσου, ή κάποιας δυσλειτουργίας
που θα σας κλείσει ραντεβού με το χειρούργο.
Κι όταν φτάσετε σε αυτό το σημείο,
γιατί οι νόσοι αυτές δεν ενδιαφέρονται
για το πόσα βιβλία έχετε γράψει,
για το πόσες εταιρείες έχετε ιδρύσει,
για το Νόμπελ που έχετε ακόμα να κερδίσετε,
ή για τον χρόνο που σκοπεύετε να αφιερώσετε στα παιδιά σας.
Οι νόσοι έρχονται σε όλους.
Η προοπτική αυτή που σας προσφέρω, μιας ευκολότερης εγχείρησης
θα κάνει τη διάγνωση λιγότερο τρομακτική;
Δεν νομίζω ότι το θέλω καν αυτό.
Γιατί το να αντιμετωπίζουμε τη θνησιμότητά μας
επιφέρει την επανεκτίμηση των προτεραιοτήτων μας,
τον επαναπροσδιορισμό των στόχων στη ζωή σε αντίθεση με οτιδήποτε άλλο.
Δεν θα ήθελα να σας στερήσω αυτή τη συνειδητοποίηση.
Αντιθέτως, αυτό που θέλω
είναι να είστε ολόκληροι, ανέπαφοι
και λειτουργικοί για να σώσετε τον κόσμο,
εφόσον αποφασίσετε ότι πρέπει να το κάνετε.
Αυτό είναι το όραμά μου για το μέλλον σας.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκρότημα)