Այն, ինչի մասին կցանկանայի խոսել, իրականում աշխարհում ամենամեծ խնդիրներն են:
Ես չեմ պատրաստվում խոսել "Թերահավատ բնապահպանների" մասին,
չնայած, դա նույնպես լավ թեմա է:
(Ծիծաղ)
Ես պատրաստվում եմ խոսել այն մասին, թե որո՞նք են աշխարհի ամենամեծ խնդիրները:
Բայց մինչ ես կշարունակեմ, պիտի խնդրեմ բոլորիդ
փորձել գտնել թուղթ ու գրիչ
քանի որ խնդրելու եմ ձեզ օգնել ինձ ցույց տալ, թե ինչպես ենք դա արել:
Այսպիսով, վերցրեք թուղթ ու գրիչ:
Ամենակարևորը, աշխարհում կան բազում խնդիրներ:
Ես ընդամենը կնշեմ դրանցից մի քանիսը:
800 միլիոն մարդ տառապում է սովից:
Մեկ միլիարդ մարդ զուրկ է մաքուր խմելու ջրից:
2 միլիարդ մարդ զուրկ է սանիտարական պայմաններից:
Մի քանի միլիոն մահանում է ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ-ից:
Եվ այս ցուցակը շարունակական է:
2 միլիարդ մարդ վտանգված է կլիմայական փոփոխությունների պատճառով և այլն:
Կան բազում, բազում խնդիրներ:
Կատարյալ աշխարհում մենք դրանք բոլորը կլուծեինք, բայց այժմ չենք կարողանում:
Մենք իրականում չենք կարող լուծել բոլոր խնդիրները:
Եվ եթե մենք դրանք չենք լուծում, ապա պետք է ինքներս մեզ հարցնենք,
և այդ պատճառով այս հարցը տնտեսագիտական ոլորտում է, պետք է ասենք,
եթե մենք չենք անում այդ բոլորը, մենք իրապես պետք է հարցնենք ինքներս մեզ,
ո՞ր խնդիրը լուծել ամենից առաջ:
Եվ ես կցանկանայի այդ հարցը ձեզ տալ:
Ենթադրենք ունենք 50 միլիարդ դոլար հաջորդ 4 տարիների համար
աշխարհում ինչ-որ լավ բան անելու համար, ինչի՞ վրա պետք է սա ծախսենք:
Մենք բացահայտեցին աշխարհի 10 ամենակարևոր խնդիրները,
և ես հակիրճ կկարդամ դրանք:
Կլիմայական փոփոխություններ, վարակիչ հիվանդություններ, հակամարտություններ, կրթություն,
ֆինանսական անկայունություն, կառավարում և կոռուպցիա,
թերսնում և սով, բնակչության միգրացիա,
սանիտարական պայմաններ և ջուր, և սուբսիդիաներ ու առևտրային արգելքները:
Մեր կարծիքով նշվածները
ներառում են աշխարհի ամենալուրջ խնդիրները:
Ամենից ակնհայտ հարցը, որ ի հայտ է գալիս,
ո՞րն է ձեր կարծիքով ամենակարևորը:
Որտեղի՞ց պետք է սկսենք այս խնդիրների լուծումները:
Բայց այս հարցադրումը սխալ է:
Ահա սա էր ամենակարևոր հարցը, որը բարձրացվել էր հունվարին Դավոսում:
Իհարկե, ճիշտ չէ մարդկանց ստիպել կենտրոնանալ խնդիրների վրա:
Քանի որ մենք չենք կարող լուծել այդ խնդիրները:
Իհարկե ամենամեծ խնդիրն այն է, որ մենք բոլորս մահկանացու ենք:
Բայց մենք չունենք միջոցներ այն լուծելու համար, այնպես չէ՞:
Կարևորը ոչ թե խնդիրների գերակայության որոշումն է,
այլ խնդիրների լուծումների գերակայության որոշումը:
Այդ դեպքում կստացվի, իհարկե սա ավելի բարդացնում է իրավիճակը:
Կլիմայի փոփոխությունը պիտի լուծվի Կիոտոյի արձանագրության համաձայն:
Վարակիչ հիվանդությունները պետք է լուծվեն հիվանդանոցների և մոծակների ցանցերի օգնությամբ:
Հակամարտությունները ՄԱԿ-ի խաղաղապահ ուժերի օգնությամբ և այլն:
Ես ցանկանում եմ խնդրել ձեզ փորձել
ընդամենը 30 վայրկյանում, (գիտեմ որ սա ինչ-որ չափով
անհնարին հանձնարարություն է) գրեք, թե ինչ եք մտածում
գլխավոր գերակայությունների վերաբերյալ:
Ու նաև (ահա այստեղ է երևում տնտեսագիտության չարությունը),
նշեք, թե որ բաները մենք չպետք է անենք առաջինը:
Ինչը՞ պետք է լինի ցուցակի վերջին տողում:
Խնդրում եմ, 30 վայրկյան, զրուցեք նաև ձեր հարևանի հետ,
և ընդամենը նշեք, որոնք պետք է լինեն աշխարհի ամենամեծ խնդիրների
ամենագերակա լուծումները, և որոնք`
առավել քիչ գերակաները:
Այս գործընթացի զարմանահրաշ մասը, և իհարկե, ես ի նկատի ունեմ,
ես շատ կցանկանայի... ինձ տրամադրված է 18 րոպե,
ես արդեն ձեզ տրամադրեցի իմ ժամանակի բավական մեծ հատվածը, լա՞վ:
Ես կցանկանայի շարունակել և օգնեմ ձեզ մտածել դրա մասին
և ահա հենց դա իրականում մենք արեցինք:
Եվ ես ձեզ կոչ եմ անում,
և նաև վաստահ եմ, որ կունենանք այսպիսի քննարկումներ հետագայում,
խնդրում եմ մտածեք, թե իրականում ինչպե՞ս ենք սահմանում գերակայություններ:
Իհարկե, դուք պետք է հարցնեք ձեզ,
ինչու՞ երբեք այդպիսի ցուցակ չի կազմվել:
Եվ դրա մի պատճառն այն է, որ գերակայություններ սահմանելը չափազանց անհարմար է:
Ոչ ոք չի ցանկանում անել դա:
Իհարկե, յուրաքանչյուր կազմակերպություն կցանկանար ցուցակի առաջին շարքում լինել:
Եվ նրանցից ոչ ոք չէր ցանկանա չլինել առաջին տեղերում:
Եվ քանի որ շատ ավելի շատ համարներ կան, որ առաջինը չեն ցուցակում
լիովին հասկանալի է, որ չենք ցանկանա
այդպիսի ցուցակ կազմել:
Մոտ 60 տարի է, ինչ մենք ՄԱԿ ունենք,
սակայն մենք երբեք չենք կազմել մի հիմնարար ցանկ
այն բոլոր կարևոր բաների մասին, որ կարող ենք անել աշխարհում,
և որոշել, թե որից պետք է սկսենք:
Դա ամենևին չի նշանակում, թե մենք չունենք գերակայություններ.
ցանկացած որոշում գերակայության որոշում է, և իհարկե մենք շարունակում ենք տարբերել առաջնահերթը երկրորդականից,
բայց անուղղակի ձևով. իհարկե դժվար թե դա ավելի լավ լինի
քան եթե մենք իրականում կատարեինք գերակայությունների որոշում
և հետևեինք դրան ու խոսեինք դրա մասին:
Այսպիսով, ես առաջարկում եմ, որ մենք իրապես ասենք,
որ շատ երկար ժամանակ մենք ընտրության բազմաթիվ տարբերակներ ենք ունեցել:
Շատ ու շատ բաներ կարող էինք անել,
բայց մենք չենք իմացել ոչ գինը, ոչ էլ քանակը:
Մենք գաղափար չունեինք այդ մասին:
Պատկերացրեք, գնում եք ռեստորան և ձեզ տալիս են մի մեծ մենյու,
բայց դուք ոչինչ չգիտեք գների մասին:
Օրինակ, դուք պիցցա եք պատվիրում, բայց չգիտեք, թե ինչ գնի է:
Այն կարող է արժենալ 1 դոլար, կամ էլ 1000 դոլար:
Այն կարող է լինել ընտանեկան պիցցա:
Կարող է լինել շատ փոքր չափի պիցցա, այնպես չէ՞:
Ցանկալի կլիներ այդ ամենը իմանալ:
Եվ սա հենց այն էր, ինչ փորձում է անել Կոպենհագենի Կոնսենսուսը`
փորձում է որոշել այս խնդիրների գինը:
Եվ Կոպենհագենի Կոնսենսուսի հիմնական աշխատանքը այսպիսին էր:
Մենք հավաքեցինք աշխարհի 30 ամենալավ տնտեսագետներին, յուրաքանչյուր ոլորտում 3 հոգի:
Այսպիսով, աշխարհի 3 ամենահայտնի տնտեսագետներ գրում էին կլիմայական փոփոխությունների մասին:
Ի՞նչ կարող էինք մենք անել: Ի՞նչ կարժենա դա:
Եվ ի՞նչ օգուտ կլինի դրանից:
Նմանապես նաև վարակիչ հիվանդությունների դեպքում:
Աշխարհի 3 խոշորագույն մասնագետները ասում են, թե մենք ի՞նչ կարող ենք անել:
Ինչպիսի՞ն կլինի դրա գինը:
Ի՞նչ պետք է անենք դրա համար, և ինչպիսի՞ն կլինեն արդյունքները:
Եվ այսպես շարունակ:
Եվ ամենաճանաչված տնտեսագետները,
աշխարհի լավագույն տնտեսագետներից 8-ը, ներառյալ 3 Նոբելյան մրցանակակիրներ
հանդիպեցին Կոպենհագենում 2004-ի մայիսին:
Մենք կոչեցինք նրանց երազանքի թիմ:
Քեմբրիջի համալսարանը հրաշալիորեն որոշեց
նրանց կոչել տնտեսագիտության Ռեալ Մադրիդ:
Սա շատ լավ է աշխատում Եվրոպայում, բայց այստեղ դա այնքան էլ հասկանալի չէ:
Եվ նրանց արածը, ըստ էության, գերակայությունների մի ցուցակի կազմումն էր:
Դուք կհարցնեք` ինչու՞ տնտեսագետներ:
Եվ իհարկե, ես շատ ուրախ եմ, որ այդ հարցը տվեցիք - (Ծիծաղ)
քանի որ դա շատ լավ հարց է:
Հարցը նրանում է, որ, իհարկե, եթե ցանկանում եք իմանալ մալարիայի մասին,
կհարցնեք մալարիայի մասնագետին:
Եթե ցանկանաք իմանալ կլիմայի մասին, կհարցնեք օդերևութաբանին:
Բայց, եթե դուք ցանկանում եք իմանալ, թե այս երկուսից ո՞րի հետ առաջինը պայքարել,
դուք նրանցից ոչ մեկին չեք կարող հարցնել, քանի որ դա նրանց աշխատանքը չէ:
Դա տնտեսագետների աշխատանքն է:
Իրենք են գնահատում:
Նրանք կատարում են այդ որոշ առումով տհաճ աշխատանքը` ասելով, թե որը պետք է անենք առաջինը
և որը` հետագայում:
Այսպիսով, ահա և այդ ցուցակը, որը և ցանկանում էի ձեզ հետ կիսել:
Իհարկե, դուք այն կարող եք տեսնել նաև ինտերնետային կայքում,
և վստահ եմ, ժամանակի հետ մենք ավելի շատ կխոսենք դրա մասին:
Նրանք ըստ էության հանդես եկան մի ցուցակով, որտեղ ասվում է,
որ կան վատ ծրագրեր են` այսինքն, այնպիսի ծրագրեր,
որտեղ մեկ դոլարի ներդրումը բերում է ավելի պակաս եկամուտ:
Կան միջակ, լավ և շատ լավ ծրագրեր:
Եվ իհարկե, մենք պետք է սկսենք հենց այդ` շատ լավ ծրագրերի իրականացումից:
Ես պատրաստվում եմ սկսել ցուցակի վերջից,
որպեսզի ավարտենք լավագույն ծրագրերով:
Սրանք վատ ծրագրերն են:
Ինչպես կարող եք տեսնել ցուցակի վերջին տողում կլիմայական փոփոխություններն են:
Շատ մարդկանց սա կտխրեցնի, և, հավանաբար, սա այն դեպքերից է,
որտեղ մարդիկ կասեն` սրան ավելի ուշ վերադառնալ չեմ կարող:
Եվ ես կցանկանայի խոսել դրա մասին, քանի որ այն չափազանց հետաքրքիր է:
Ինչու՞ այդպես ստացվեց:
Եվ ես կփորձեմ վերադառնալ այս հարցին,
քանի որ դա մեկն է այն հարցերից,
որտեղ մենք կունենանք անհամաձայնություն ձեր նշած ցուցակների հետ:
Ինչու են ասում, որ Կիոտոն,
կամ Կիոտոյից ավելի որևէ բան անելը շատ վատ նախաձեռնություն է,
պարզապես այն պատճառով, որ դա շատ անարդյունավետ է:
Սա չի նշանակում, որ գլոբալ տաքացում չի լինելու:
Չի նշանակում նաև, որ այս խնդիրը խոշոր խնդիր չէ:
Այլ ընդամենն այն, թե ինչ կարող ենք մենք անել այս հարցում,
շատ քիչ է և շատ ծախսատար:
Նրանք ըստ էության ցույց են տալիս մեզ մակրոտնտեսական մոդելների միջին ցուցանիշները,
այն է` Կիոտոյի ծրագիրը, եթե բոլորը համաձայնեն դրան, կարժենա տարեկան 150 միլիարդ դոլար:
սա ահռելի գումար է:
Այն 2-3 անգամ գերազանցում է Երրորդ Աշխարհի երկրների
զարգացման նպատակով ամենամյա տրամադրվող միջոցներից:
Այնուամենայնիվ, այն շատ քիչ օգուտ կբերի:
Համաձայն բոլոր մոդելների` այն կհետաձգի գլոբալ տաքացումը 2100թ. ընդամենը 6 տարով:
Այսինքն, Բանգլադեշում գտնվող տղան, ով 2100թ-ին ջրհեղեղի վտանգի առաջ կկանգներ, կարող է սպասել մինչև 2106:
Ինչը մի քիչ ավելի լավ է, բայց շատ ավելի լավ չէ:
Եվ այստեղ կարող ենք ասել, ահա, մենք ծախսեցինք ահռելի գումար` մի չնչին արդյունք ստանալու համար:
Որպես համեմատություն ասեմ, որ
ՄԱԿ-ը իրականում հաշվարկել էր, որ այս գումարի կեսի չափով,
տարեկան մոտավորապես 75 միլիարդ դոլարով,
կարելի է լուծել աշխարհի բոլոր պարզագույն խնդիրները:
Մենք կարող ենք աշխարհի բոլոր մարդկանց ապահովել մաքուր խմելու ջրով, սանիտարական պայմաններով
հիմնական առողջապահական խնամքով և կրթությամբ:
Այսպիսով, մենք պետք է հարցնենք ինքներս մեզ, արդյոք ցանկանում ենք ծախսել
2 անգամ ավել գումար և անել շատ չնչին դրական բան:
Կամ այդ գումարի կեսով իրականացնել անհավատալի շատ լավ գործեր:
Եվ ահա այս պատճառով է, որ սա դարձավ վատ ծրագիր:
Սա չի նշանակում, որ եթե մենք ունենանք աշխարհի բոլոր փողերը, մենք ոչինչ չպիտի անենք:
Այլ նշանակում է, որ եթե մենք չունենք այդքան փող, ապա սա պարզապես մեր առաջնային խնդիրը չէ:
Միջակ ծրագրերը /նկատի ունեցեք, որ չեմ պատրաստվում բոլորը թվարկել/,
օրինակ, վարակիչ հիվանդությունները, առողջապահական հիմնական ծառայությունները, հազիվ են այս ցանկում մի քիչ ավելի բարձր տեղ գրավել,
այն պարզ պատճառով, որ, այո, առողջապահական ծառայությունը չափազանց կարևոր է:
Այն շատ լավ բաներ կարող է անել, բայց այն նույնպես շատ, շատ ծախսատար է:
Կրկին, այս ամենը մեզ տանում է նրան, որ
մենք հանկարծակիորեն հայտնվում ենք հավասարման երկու կողմում:
Եթե դիտարկենք լավ ծրագրերը, բազում սանիտարական և ջրի ծրագրեր են առաջ գալիս,
կրկին դրանք չափազանց կարևոր են,
բայց նույնպես պահանջում են բազում ենթակառուցվածքային ծախսեր:
Ահա, ես ցանկանում եմ ցույց տալ ձեզ այն չորս գերակայությունները,
որոնք պետք է լինեն աշխարհի խնդիրների լուծմանն ուղղված
ծրագրերի առաջնային գերակայություններում:
4-րդ ամենալավ ծրագիրը մալարիան է` պայքարը մալարիայի դեմ:
Տարեկան մալարիայով վարակվում են մի քանի միլիոն մարդ:
Կորուստը կարող է նույնիսկ տոկոսներ կազմել
վտանգված երկրների ՀՆԱ-ում:
Եթե մենք ներդնենք 13 միլիարդ դոլար հաջորդ 4 տարիների ընթացքում,
մենք կարող ենք այս թիվը կիսով չափ կրճատել:
Մենք կարող ենք կանխել մոտ 500 000 մահացություն,
բայց առավել կարևորը, որ մենք կարող ենք կանխել տարեկան
1 միլիարդ մարդու վարակվելու ռիսկը:
Մենք նշանակալիորեն կավելացնենք նրանց հնարավորությունները
լուծելու շատ այլ խնդիրներ, որոնք ունեն լուծման կարիք:
Եվ իհարկե, երկարաժամկետ հատվածում, նաև գլոբալ տաքացման խնդիրը:
Երրորդ առաջնայնությունը ազատ առևտուրն է:
Համաձայն մոդելի, եթե մենք կարողանանք հասնել ազատ առևտրի
և հատկապես նվազեցնել սուբսիդավորումը ԱՄՆ-ում և ԵՄ-ում,
մենք կարող ենք նոր կյանք տալ համաշխարհային տնտեսությանը
տարեկան մոտավորապես 2400 միլիարդ դոլար ապշեցուցիչ թվի չափով,
որի կեսը կուղղվի Երրորդ աշխարհի երկրներին:
Կրկին, մենք կարող ենք ասել, որ իրականում կկարողանանք
2-3 հարյուր միլիոն մարդկանց դուրս հանել աղքատությունից
շատ արագ, մոտ 2-5 տարիների ընթացքում:
Սա կլիներ 3-րդ հրաշալի գործը, որ կարող էինք անել:
2-րդ լավ գործը կլինի կենտրոնանալ թերսնուցման խնդրի վրա:
Ոչ միայն թերսնման խնդրի ընդհանրապես, այլ կան շատ էժան միջոցներ
սննդի խնդրի լուծման համար, մասնավորապես միկրոտարրերի պակասի հետ կապված:
Աշխարհի բնակչության մոտավորապես կեսը տառապում է
երկաթի, ցինկի, յոդի և վիտամին Ա-ի պակասից:
Եթե մենք ներդնենք 12 միլիարդ դոլար,
մենք կարող ենք կտրուկ լուծում տալ այդ խնդրին:
Դա կարող է լինել 2-րդ ամենալավ ներդրումը, որ կարող ենք անել:
Եվ ամենալավ ծրագիրը կլինի ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ խնդրի լուծումը:
Եթե մենք ներդնենք 27 միլիարդ դոլար հաջորդ 8 տարիների ընթացքում,
մենք կարող ենք խուսափել վարակի 28 միլիոն նոր դեպքերից:
Կրկին, ինչպես է սա արվելու և ինչի վրա պետք է կենտրոնանալ`
կան ՄԻԱՎ/ՁԻԱՀ հետ պայքարի երկու տարբեր ուղղություններ:
Առաջինը բուժումն է, երկրորդը` վարակի կանխումը:
Եվ նորից, իդեալական աշխարհում, մենք երկուսն էլ կանեինք:
Բայց, եթե մենք ոչ մեկը չենք անում, կամ լավ չենք անում,
մենք գոնե պետք է հարցնենք, թե որտեղ առաջին հերթին ներդնենք:
Եվ բուժումը չափազանց ավելի թանկ է, քան կանխարգելումը:
Այսինքն, սա ըստ էության ցույց է տալիս, որ մենք կարող ենք անել շատ ավելին`
ներդնելով կանխարգելիչ ծրագրերում:
Այն գումարով, որ մենք ծախսում ենք`
մենք կարող ենք անել X քանակի լավ բան` բուժելով
և 10 անգամ ավելի լավ բան` կանխարգելելով:
Եվ կրկին, մենք առավել կկենտրոնանանք կանխման,
քան` բուժման վրա:
Սա իրականում մեզ ստիպում է մտածել մեր գերակայությունների մասին:
Ես ցանկանում եմ, որ դուք նայեք ձեր գերակայույթունների ցանկին և ասեք,
արդյոք դուք ճի՞շտ եք այն կազմել:
Կամ արդյոք դուք մոտեցե՞լ եք այստեղ ներկայացված ցանկին:
Իհարկե, խնդիրներից մեկը կրկին կլիմայի փոփոխությունն է:
Ես տեսա շատ մարդկանց, ովքեր չէին կարծում, որ այս հարցը առաջնային լուծում է պահանջում:
Մենք իհարկե պետք է աշխատենք կլիմայական փոփոխությունների խնդրի ուղղությամբ,
թեկուզ միայն նրա համար, որ սա շատ մեծ խնդիր է:
Բայց իհարկե, մենք չենք կարող լուծել բոլոր խնդիրները:
Աշխարհում կան բազում այլ խնդիրներ:
Եվ ես ցանկանում եմ պարզապես համոզվել, որ եթե մենք պետք է կենտրոնանանք որոշակի խնդիրների վրա,
ապա դրանք ճիշտ ընտրված խնդիրներ են:
Այնպիսի խնդիրներ, որտեղ մենք կարող ենք շատ բան փոխել, ոչ թե` քիչ:
Եվ ես կարծում եմ... Թոմաս Շելինգը,
մեր երազանքի թիմի անդամներից մեկը, դա շատ լավ է ձևակերպել...
Մարդիկ մոռանում են, որ 100 տարի հետո,
մինչ մենք խոսում ենք կլիմայական փոփոխությունների ազդեցության մասին
մարդիկ կլինեն շատ ու շատ ավելի հարուստ:
Նույնիսկ ՄԱԿ-ի ամենահոռետեսական կանխատեսումները
վկայում են, որ 2100թ-ին զարգացող աշխարհի միջին մարդը
կլինի այնքան հարուստ, ինչքան մենք ենք այսօր:
Նույնիսկ ավելի հավանական է, որ նրանք կլինեն մեզանից 2-4 անգամ ավելի հարուստ:
Եվ իհարկե, մենք այդ ժամանակ շատ ավելի հարուստ կլինենք:
Բայց ասածս այն է, որ երբ խոսում ենք մարդանց փրկելու,
կամ 2100թ-ի Բանգլադեշի բնակչությանը օգնելու մասին,
մենք չենք դիտարկում Բանգլադեշի աղքատ մարդկանց:
Մենք իրականում խոսում ենք շատ հարուստ հոլանդացու մասին:
Եվ իրական խնդիրն, իհարկե, այն է, թե արդյո՞ք մենք ուզում ենք
ծախսել շատ փող և մի փոքր օգնել
մի հարուստ հոլանդացու 100 տարի հետո:
Թե՞ մենք ցանկանում ենք օգնել Բանգլադեշի իրական չքավոր մարդկանց հենց այս պահին,
որ իսկապես մեր օգնության կարիքն ունեն և ում մենք կարող ենք շատ քիչ ծախսերով օգնել:
Կամ, ինչպես Շելինգն է ասում, պատկերացրեք դուք հարուստ եք, ինչպիսին անպայման կլինեք,
ասենք մի հարուստ չինացի, կամ բոլիվիացի, կամ Կոնգոյի բնակիչ 2100թ-ին
և մտածում եք 2005թ-ի մասին և ասում. "Ինչ տարօրինակ է, որ նրանք այնքան են անհանգստացել
որ օգնեն ինձ մի քիչ դիմակայել կլիմայական փոփոխություններին,
և բացարձակորեն հոգ չեն տարել իմ պապիկի,
կամ ապուպապիկի մասին, ում շատ ավելի շատ կարող էին օգնել
և ով այդ օգնության կարիքն իրոք ուներ":
Կարծում եմ սա ցույց է տալիս, թե ինչու է
մեզ անհրաժեշտ ճիշտ գերակայություններ սահմանել:
Եթե այն նույնիսկ չի համապատասխանում խնդիրների վերաբերյալ մեր սովորական պատկերացումներին:
Իհարկե, գերազանցապես այն պատճառով, որ կլիմայի փոփոխությունը այսքան լավ պատկերված է:
Իհարկե դուք տեսել եք "Վաղվանից հետո" ֆիլմը. այն հրաշալի է, այնպե՞ս չէ:
Դա շատ լավ ֆիլմ է այն առումով, որ
ես անկասկած ցանկանում եմ տեսնել այն, բայց չեմ ակնկալում, որ Էմերիքը
կընտրի Բրեդ Փիթին իր հաջորդ ֆիլմում
Թանզանիայում զուգարանի փոսեր փորելու կամ նման մի բանի համար: (Ծիծաղ)
Դա պարզապես այդքան էլ ֆիլմի նյութ չէ:
Այդ պատճառով, ես կարծում եմ, որ շատ առումներով Կոպենհագենի կոնսենսուսը
և գերակայությունների ողջ քննարկումը
սատարում են ձանձրալի խնդիրներին:
Որպեսզի մենք կարողանանք գիտակցել, որ այս ամենը մեզ լավ զգալու համար չէ,
և ոչ էլ լրատվամիջոցների ուշադրության կենտրոնում գտնվող անելիքները իրականացնելու համար,
այլ ամենից ավելի լավ գործեր իրականացնելու հիմք ստեղծելու համար է:
Հաջորդ առարկությունը, որ կարծում եմ, շատ կարևոր է նշել, այն է,
որ ես ինչ-որ տեղ, կամ մենք ինչ-որ տեղ անտեղի ընտրություն ենք առաջարկում:
Իհարկե, մենք պետք է անենք ամեն ինչ,
իդեալական աշխարհում, ես լիովին համաձայն եմ:
Ես կարծում եմ, որ պետք է անենք ամեն ինչ, բայց չենք անում:
1970թ-ին զարգացած երկրները որոշեցին, որ մենք այսօր պետք է երկու անգամ ավելի ծախսեինք
զարգացող երկրների վրա, քան ծախսվում էր 1970թ.
Այդ ժամանակվանից մինչ այսօր մեր օգնությունը կիսով չափ կրճատվեց:
Փաստորեն, այնքան էլ նման չի նրան, որ մենք գտնվում ենք բոլոր մեծ խնդիրների
հանկարծակի լուծման ճանապարհին:
Բացի այդ, մարդիկ ասում են նաև, իսկ ի՞նչ կասեք Իրաքի պատերազմի մասին:
Գիտեք, մենք ծախսել ենք 100 միլիարդ դոլար:
Ինչու՞ չենք ծախսել այդ գումարը աշխարհում լավ բաներ անելու համար:
Ես հենց սրա մասին եմ ասում:
Եթե ձեզանից ինչ-որ մեկը կարողանա ասել Բուշին այս մասին, շատ լավ կլինի:
Բայց հիմնական գաղափարն այն է, որ
եթե ունենանք ևս 100 միլիարդ դոլար,
մենք ամեն դեպքում ուզում ենք ծախսել այն լավագույն տարբերակով, այնպե՞ս չէ:
Իրական հարցն այն է, որ հետ գնանք
և մտածենք լավագույն գերակայությունների մասին:
Ես միայն հակիրճ նշեմ. արդյո՞ք մենք ունենք իրապես ճիշտ ցուցակ:
Երբ դուք հարցնեք աշխարհի լավագույն տնտեսագետներին,
դուք ի վերջո անխուսափելիորեն կհասնեք ծեր, սպիտակամորթ ամերիկացու:
Եվ նրանք պարտադիր չէ, որ ունենան
աշխարհի վերաբերյալ փայլուն պատկերացումներ:
Այդպիսով մենք հրավիրեցին 80 երիտասարդների աշխարհի տարբեր մասերից,
որպեսզի նրանք գան և լուծեն միևնույն խնդիրը:
Ընդամենը երկու պայման կար. նրանք պետք է սովորեին համալսարանում
և խոսեին անգլերեն:
Նրանց մեծամասնությունը, նախ, զարգացող երկրներից էին:
Նրանք ունեին միևնույն նյութերը, բայց նրանք կարող էին նշանակալիորեն
դուրս գալ քննարկման շրջանակներից, և այդպես էլ անում էին,
և առաջարկեին իրենց սեփական ցուցակները:
Եվ ամենահետաքրքիրն այն էր, որ ցուցակները համարյա նույնն էին`
առաջին շարքում էին թերսնման և հիվանդությունների խնդիրները,
իսկ կլիմայական փոփոխությունները` վերջում:
Մենք նույնը կրկնեցինք բազում անգամներ:
Կազմակերպվեցին շատ այլ սեմինարներ և եկան շատ ուսանողներ:
Նրանք հիմնականում հանդես էին գալիս միևնույն ցուցակով:
Եվ դա ինձ մեծ հույս էր ներշնչում, իրոք, և ես կարող եմ ասել, որ հավատում եմ,
որ մենք որոշ ճանապարհ պիտի անցնենք, որպեսզի սկսենք մտածել գերակայությունների մասին:
Եվ ասել, թե ո՞րն է կարևորը աշխարհում:
Իհարկե, իդեալական աշխարհում, նորից եմ ասում, մենք ուրախ կլինեինք անել ամեն ինչ:
Բայց եթե մենք դա չենք անում, ապա մենք կարող ենք սկսել մտածել, թե որտեղից սկսենք:
Ես դիտարկում եմ Կոպենհագենի կոնսենսուսը որպես գործընթաց:
Մենք դա արեցինք 2004թ-ին,
և հույս ունենք հավաքել ավելի շատ մարդկանց,
և ստանալ ավելի շատ տեղեկություններ 2008-ին, 2012-ին:
Գծագրել ճիշտ ուղին աշխարհի համար:
Ինչպես նաև սկսենք մտածել քաղաքական հերթականությունների մասին:
Սկսենք մտածել ասելով. "Եկեք անենք
ոչ թե այնպիսի աշխատանք, որը մեծ ծախսերի հետ տալիս է չնչին արդյունք,
ոչ թե այնպիսի բաներ, որոնք չգիտենք ինչպես անել,
այլ եկեք անենք հզոր ծրագրեր, որոնց միջոցով կարող ենք հասնել ահռելի լավ արդյունքների
շատ քիչ ծախսերով, և հենց հիմա:
Վերջ ի վերջո դուք կարող եք չհամաձայնել
նրան, թե ինչպես ենք սահմանել այս գերակայությունները,
բայց մենք պետք է լինենք ազնիվ` ասելով, որ
եթե կան բաներ որոնք անում ենք, ապա կան նաև բաներ, որոնք չենք անում:
Եթե մենք չափազանց շատ ենք անհանգստանում որոշ բաների համար,
մենք սկսում ենք չանհանգստանալ այլ բաների համար:
Հուսով եմ, սա կօգնի մեզ ավելի լավ սահմանել գերակայությունները
և մտածել, թե ինչպես լավագույնս օգնել աշխարհին:
Շնորհակալություն