خُب، کار من ریاضی کاربردی‌ست،
یک مشکل عجیب‌غریب برای کسایی که ریاضی کاربردی کار می‌کنن اینه که
ما مثل مشاوران مدیریت می‌مونیم.
هیچ کس نمی‌دونه که ما چه غلطی می‌کنیم.
امروز می‌خوام به شما نشون بدهم که ما چیکار می‌کنیم.
خُب، رقصیدن یکی از انسانی‌ترین فعالیت‌هاست.
ما از دیدن رقصندگان باله و هنرمندان رقصِ‌پا لذت می‌بریم.
که بعدا خواهید دید.
باله سطح بسیار بالایی از تجربه و مهارت رو می‌خواد،
و احتمالا سطحی از تناسب اولیه،
که شاید به یک جزء ژنتیکیِ مربوط باشه.
متاسفانه، اختلالات نوروژیکی مثل بیماری پارکینسون، به تدریج این توانایی فوق العاده را از بین می‌بره،
همونطور که داره همین کار رو با دوستم" جان استریپلینگ " می‌کنه که
رقصنده باله در زمان خودش بوده.
خُب، در طی چند سال گذشته درمان این بیماری پیشرفت بزرگی داشته.
ولیکن، ۶/۳ میلیون نفر در سراسر دنیا وجود دارن
که به این بیماری مبتلان و باید با ضعف درمان‌ناپذیر، لرزش، سفتی عضلانی و علائم دیگراین بیماری، زندگی کنن.
خُب، ما به ابزاری عینی نیاز داریم
که بیماری را قبل از اینکه خیلی دیر بشه شناسایی کنه.
ما نیاز داریم که پیشرفت بیماری را بصورت عینی اندازه گیری کنیم،
و در نهایت، تنها راهی که می تونیم بفهمیم
که چه زمانی ما واقعا درمانِ بیماری رو یافتیم هنگامی‌ست که
یک اندازه گیری عینی داشته باشیم که جواب رو به‌صورت قطعی بده.
اما به شکل ناامید کننده ای برای بیماری پارکینسون
و دیگر اختلالات حرکتی، هیچ شاخص و نشانگرِ بیولوژیکی وجود نداره.
بنابراین هیچ آزمایش خون ساده ای که بتونید انجام بدید وجود نداره،
بهترین آزمایشی که داریم، یک آزمایش عصب‌شناسیه که ۲۰ دقیقه طول می‌کشه.
برای انجامش باید به درمانگاه بریم و بسیار پرهزینه است،
و این یعنی، خارج از آزمایشات بالینی هرگز انجام نشده. هرگز.
اما اگر بیماران بتونن این رو در خانه انجام بدن چی؟
این می‌تونه مشکل رفتن به درمانگاه رو کم کنه،
خُب اگر بیماران بتونن خودشون این آزمایش رو انجام بدن چی؟
به کارکنانِ پرهزینه نیازی نیست.
به‌هرحال، این آزمایش حدود ۳۰۰ دلار در درمانگاه عصب‌شناسی هزینه داره.
خُب چیزی که می‌خوام بهتون به عنوان یه راهِ غیرِ متعارف ارائه بدم
راهی‌ست که باهاش می‌تونیم به این هدف برسیم،
زیرا به یک معنا، ما همه مثل دوستم جان استریپلینگ هنرمند هستیم.
خُب دراینجا ما یه ویدئو از تارهای صوتیِ مرتعش داریم.
این (تار صوتی) سالمه و یه نفر داره حرف میزنه،
ما می‌تونیم خودمون رو به عنوان یه رقصنده باله صوتی فرض کنیم،
چون ما هنگام تولید صدا باید همه اندام‌های صوتی رو باهم هماهنگ کنیم، و درواقع همه ما
ژنِ این‌ کار رو داریم. برای مثال ژنِ FoxP2.
مثل باله، این نیاز به سطح فوق العاده بالایی از تمرین داره.
منظورم اینه که، فکر کنید که چه مدت طول می‌کشه که یه کودک حرف زدن رو یاد بگیره.
از روی صدا، ما عملا می‌تونیم موقعیت تارِ صوتیِ درحالِ ارتعاش رو دنبال کنیم،
اندام‌های صوتی هم درست مثل اعضای بدن تحت ثاثیر پارکینسون قرارمی‌گیرن.
خُب، صدای ضبط شده پائینی نمونه ای از لرزشِ غیر عادی تارِ صوتی‌ست.
ما در همه، علائم مشابهی رو می‌بینیم.
ما لرزشِ صدا، ضعف و سختی عضلات را می‌بینیم.
بعد از مدتی، عملا گفتارشون بریده بریده و آرام‌ترمی‌شه، و این یه نمونه از علائم‌ بیماری‌ست.
خُب این تاثیرات صوتی می‌تونن گاهی بسیار ظریف باشن، اما با هر میکروفن دیجیتالی
و استفاده از نرم افزار تحلیل دقیق صدا
به همراه آخرین فن‌آوریِ فراگیری ماشین
که این روزها بسیار پیشرفته‌ هستن،
ما فقط با سیگنال صدا دقیقا می‌تونیم موقعیت بیمار رو در زنجیره میان سلامتی و بیماری تعیین کنیم.
این آزمایشِ مبتنی بر صدا چگونه با آزمایشهای بالینی تخصصی مقایسه می‌شه؟ خب، هر دو غیر تهاجمی هستند.
آزمایشِ عصب‌شناسی هم غیر تهاجمی‌ست. هر دو از مبانی موجود استفاده می‌کنن.
نیازی برای طراحی بیمارستانهای جدید برای انجام این کار نیست.
و هر دو دقیقن. بسیار خوب، اما علاوه بر این،
آزمایش "مبتنی بر صدا' نیاز به متخصص ندارد.
بدین معنا که بیمارها می‌تونن خودشون آزمایش رو انجام بدن.
اونها سریعند، حداکثر حدود۳۰ ثانیه طول می‌کشه.
اونها فوق العاده کم هزینه هستن، و همه می‌دونیم چه اتفاقی می‌افته.
وقتی یه چیزی فوق العاده کم هزینه باشه، بصورت انبوه بکار گرفته می‌شه.
خُب اینها برخی از اهداف فوق العاده‌ای هستن که فکر می‌کنم می‌تونیم بهشون برسیم.
ما می‌تونیم مشکلات تدارکاتی برای بیماران رو کاهش بدیم.
نیازی به رفتن به درمانگاه برای آزمایشات معمول نیست.
برای بدست آوردن اطلاعات عینی، می‌تونیم با فرکانس بسیار بالایی نظارت کنیم.
ما می‌تونیم افراد انبوهی را با هزینه کمتری برای آزمایشهای کلینیکی در خدمت بگیریم،
و می‌تونیم غربال‌گری در مقیاس جمعیتی رو برای اولین بار ممکن کنیم.
ما فرصت داریم که علائم زیستی آغازین بیماری رو قبل از دیرشدن بررسی کنیم.
خُب برای اولین قدم به سوی این هدف،
ما در حال راه اندازی «صدای پارکینسون» مقدماتی هستیم.
ما قصد داریم با همکاری Aculab و PatientsLikeMe،
صداهای زیادی رو در سراسر جهان ضبط کنیم،
تا اطلاعات کافی رو به منظور رسیدن به این چهار هدف جمع آوری کنیم.
ما شماره تلفن محلی قابل دسترس هفتصد و پنجاه میلیون نفر درجهان را داریم.
هر کسی با پارکینسون و یا سالم، می‌تونه با هزینه کم تلفن بزنه
صداش رو ضبط کنه، فقط چند سنت برای هر نفر،
و خوشحالم که اعلام کنم ما ظرف هشت ساعت به شش درصد از هدفمان رسیدیم.
سپاسگزارم. ( تشویق تماشاگران)
( تشویق تماشاگران)
تام ریلی: خُب مکس، با گرفتن همه این نمونه ها
فرض کنیم که ۱۰,۰۰۰ نمونه،
آیا قادر خواهی بود که بگی چه کسی سالمه و چه کسی سالم نیست؟
با این نمونه‌ها چه چیزی به دست میاری؟
مکس لیتل: بله، بله. خُب چیزی که اتفاق می‌افته اینه که
طی تماس تلفنی باید تعیین کنید که بیمارید یا نه. ت.ر: درسته.
م.ل: بعضی از افراد ممکنه این کار رو نکنن. ممکنه وارد این نشن.
ولی ما داده‌های زیادی رو از محیط‌های مختلف جمع‌آوری کردیم، و به‌دست آوردن اونها
از این شرایط و محیط‌های مختلف اهمیت داره. چرا که
ما قصد داریم، عوامل مخدوش کننده را از آن جدا و متمایز کنیم،
و به دنبال علائم واقعی بیماری باشیم.
ت.ر: پس شما الان به دقت ۸۶ درصد رسیدین، درسته؟
م.ل: خیلی بهتر از اینه.
تاناسیس یکی از دانشجوهامه که باید از او در اینجا نام ببرم،
زیرا کارهای فوق العاده‌ای انجام داده،
و او ثابت کرده‌ که این با شبکه تلفن همراه هم کار می‌کنه،
که این پروژه رو توانمند می‌کنه، و ما به دقت ۹۹ درصد رسیدیم.
ت.ر: ۹۹ درصد. خب، این یه پیشرفته.
خُب این بدین معناست که مردم قادرند که...
م ل: ( خنده )
ت.ر: مردم قادر خواهند بود که از طریق موبایلشون تلفن کنن
و این آزمایش را انجام بدن، و افرادی که پارکینسون دارند میتونن تماس بگیرن،
صداشون را ضبط کنن، بعد دکتر میتونه پیشرفت بیماری رو چک کنه، و ببینه که حالشون چطوره.
م.ل: قطعا.
ت.ر: بسیار سپاسگزارم مکس لیتل.
م.ل: سپاسگزارم تام. ( تشویق تماشاگران)