(Müzik)
(Alkışlar)
Ben Jon M. Chu ve bir dansçı değilim.
Bir kareograf da değilim. Aslında film yapımcısıyım, bir hikaye anlatıcı.
İki yıl önce "Step Up to the Streets (Step Up 2: The Streets)"
isimli filmi yönettim.
Bilen var mı? Evet!
Film çekimi süresince bir sürü --etkileyici, dünyanın en iyilerinden--
hip-hop dansçısıyla tanışmam gerekti
ve bu dansçılar, beni çok etkileyen bir toplulukla,
bir tür yeraltı sokak kültürüyle tanıştırdılar.
Burada bahsetiğim, insanüstü güç ve
yeteneklere sahip, gerçek insanlar. Havada uçabiliyor,
dirseklerini bükerek etraflarında tam bir daire yapabiliyorlardı.
Kafalarının üstünde bir kerede 80 tur dönebiliyorlardı.
Daha önce böyle bir şey görmemiştim.
Ben büyürken kahramanlarım
Fred Astaire, Gene Kelly, Michael Jackson gibi insanlardı.
Müzik sever bir ailede büyüdüm.
(Gülüşmeler)
Ve o adamlar, onlar benim için gerçek kahramanlardı.
Silikon Vadisi'nde yetişen ufak tefek, sıska ve utangaç Asyalı bir çocuk
olarak, onlar beni daha iyi, büyük bir dünyanın varlığına inandırmışlardı.
Onlar benim, "Bu gece şu kız için barın üstünde
moonwalk yapacağım." diye düşünmemi sağlamışlardı.
(Alkışlar)
Görünen o ki, o dans kahramanları kayboldular,
pop starların ve müzik videolarının gerisinde kaldılar.
Ama gördüklerimden sonra,
gerçek şu ki, tamamen de kaybolmadılar.
Buradalar, her gün daha da iyi hale geliyorlar.
Dans ilerledi.
Şu an dans çok çılgın bir hale geldi.
Dansın teknolojiden daha iyi bir dostu hiç olmadı.
Online videolar ve sosyal ağlar...
dansçılar, dans için küresel bir online laboratuvar yarattılar,
Japonya'daki çocuklar Detroit'te kaydedilen
bir videodaki hareketleri YouTube'tan öğreniyorlar,
hemen üstüne yeni hareketler koyup, yeni video yayınlıyorlar,
Kaliforniya'daki gençler Japonların videosunu alıp,
yetenekleri ile harmanlayarak yepyeni bir dans stili yaratıyorlar.
Ve de bu her gün gerçekleşiyor.
Bu yatak odalarından, salonlardan, garajlardan,
ucuz web kameraları ile,
yarınların müthiş dansları çıkıyor.
Bizim Fred Astaires, Gene Kelly'lerimiz,
Michael Jackson'larımız parmaklarımızın ucunda,
bizim dışımızdakilerin böyle bir imkanı olmayabilir.
Biz de, LXD'yi kurduk,
bir çeşit -- Sıradışı Dansçıların Lejyonu,
dansın dünyada değiştirici bir etkisi olduğuna
inanan, süper dansçılardan kurulu ekip.
Yaşayan bir çizgi roman serisi,
ama Örümcek Adam ve Demir Adam'ın aksine
bu çocuklar gerçekten yapabiliyorlar.
Sizlere bugün bir şov sunacağız.
Müsaadenizle bazı kahramanlarımızı tanıtayım.
Madd Chadd,
Lil' C, Kid David, ve J Smooth.
Heyecanlanın, eğlenin, bağırın, çığlık atın.
Bayanlar ve baylar, The LXD.
(Alkışlar)
(Video): Madd Chadd: İnsanlar beni
ilk gördüklerinde çok farklı tepkiler alıyorum.
Bazen çocukların hoşuna gidiyor yaptıklarım,
ama bazen de biraz korkuyorlar.
Sanırım, ben de bu durumdan biraz keyif alıyorum.
(Müzik)
(Alkışlar)
J Smooth: Ben pistteyken, serbest stilde dans ederken,
etrafımın bir nevi fotoğrafını çekiyorum
ve onu hareket ettiriyorum.
Transformers gibi,
panelleri açıp, katlanıp sonra tekrar
içe doğru katlanıp, panelleri kapamaları gibi.
Sonra bir başka şey açılır.
Sen de onu kaparsın.
(Müzik)
(Alkışlar)
Kid David (Çocuk David): Aslında, çoğu zaman
dans ederken ne olduğunu
ben de bilmiyorum.
Çünkü o an sadece benim bedenim ve müzik var gibi.
Bilinçli bir tercih değil,
"Şimdi bunu yapacağım, sonra bunu."
Daha çok tercih yapamadığınız,
sadece bedeninizin müzikte bazı
seslere karşılık verdiği bir seviye gibi.
İsmimi çok genç yaşta başladığım için
aldım. Birlikte dans ettiğim insanların çoğundan küçüktüm.
Bu yüzden beni hep Kid David (Çocuk David) diye çağırdılar,
çünkü çocuktum.-- (Müzik)
(Alkışlar)
L'il C: Onlara bir top yaratmalarını söylüyorum,
sonra sadece o topun enerjisini kullan.
Onu fırlatmak yerine, insanlar bunun
bir krump hareketi olduğunu düşünür.
Ama krump hareketi değil. Onu fırlatacaksın,
daha sonra tutacaksın.
Serbest bırakıyorsun, sonra kuyruğunu
gördüğün anda yakalayacaksın, geri getireceksin.
Ve sen bu enerjiye hakimsin
ve onu yönlendiriyorsun.
Gücü yaratıyorsun ve onu uysallaştırıyorsun.
(Müzik)
(Alkışlar)
(Müzik)
(Alkışlar)