(Μουσική)
(Χειροκρότημα)
Είμαι ο Τζον Μ. Τσου, και δεν είμαι χορευτής.
Δεν είμαι χορογράφος, στην πραγματικότητα είμαι σκηνοθέτης, παραμυθάς.
Σκηνοθέτησα μια ταινία πριν δυο χρόνια
που ονομαζόταν "Step Up 2: οι Δρόμοι."
Την γνωρίζει κανείς; Κανείς; Ναι!
Κατά τη διάρκεια εκείνης της ταινίας γνώρισα πάρα πολλούς χορευτές χιπ-χοπ --
καταπληκτικούς, τους καλύτερους στον κόσμο --
και με έβαλαν σε μια κοινωνία, ένα είδος υπόγειας
κουλτούρας του δρόμου που με συνεπήρε.
Εννοώ ότι πρόκειται κυριολεκτικά για ανθρώπινα όντα
με υπεράνθρωπη δύναμη και ικανότητες.
Μπορούσαν να πετούν στον αέρα. Μπορούσαν να λυγίζουν τον αγκώνα τους προς τα πίσω μέχρι τέρμα.
Μπορούσαν να περιστρέφονται πάνω στο κεφάλι τους για 80 συνεχόμενες φορές.
Δεν είχα ξαναδεί τίποτα σαν κι αυτό.
Όταν μεγάλωνα, οι ήρωες μου ήταν άνθρωποι όπως
ο Φρεντ Αστέρ, ο Τζιν Κέλλυ, ο Μάικλ Τζάκσον.
Μεγάλωσα σε μουσική οικογένεια.
(Γέλια)
Και αυτοί οι τύποι, ήταν οι υπέρτατοι ήρωες.
Όντας ένα ντροπαλό, μικρό παιδί από την Ασία που μεγάλωνε στο Σίλικον Βάλεϊ
με χαμηλή αυτοπεποίθηση, αυτοί οι τύποι με έκαναν να πιστέψω σε κάτι μεγαλύτερο.
Αυτοί οι τύποι με έκαναν να θέλω να,ας πούμε, "Θα χορέψω το
moonwalk στο bar mitzvah (εβραϊκή τελετή) απόψε για αυτό το κορίτσι."
(Χειροκρότημα)
Και φαίνεται ότι εκείνοι οι ήρωες του χορού έχουν εξαφανιστεί,
σαν να έχουν απομακρυνθεί στο φόντο των αστέρων της Ποπ και των μουσικών βίντεο.
Αφού όμως είδα ότι είδα,
η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν εξαφανιστεί καθόλου.
Είναι εδώ, και γίνονται όλο και καλύτεροι καθημερινά.
Και ο χορός έχει προοδεύσει.
Είναι τρελό το τι είναι ο χορός αυτή τη στιγμή.
Ο χορός δεν είχε ποτέ καλύτερο φίλο από την τεχνολογία.
Τα βίντεο στο διαδίκτυο και η κοινωνική δικτύωση...
οι χορευτές έχουν δημιουργήσει ένα ολόκληρο εργαστήριο στο Διαδίκτυο
για χορό, όπου τα παιδιά στη Ιαπωνία παίρνουν κινήσεις
από ένα βίντεο στο YouTube που δημιουργήθηκε στο Ντιτρόιτ,
τις εξελίσσουν μέσα σε μέρες και δημοσιεύουν ένα καινούργιο βίντεο,
ενώ οι έφηβοι στην Καλιφόρνια παίρνουν το κινέζικο βίντεο και το συνδυάζουν
με ένα ταλέντο από τις Φιλιππίνες για να δημιουργήσουν ένα εντελώς καινούργιο στυλ χορού.
Και αυτό συμβαίνει κάθε μέρα.
Και από αυτές τις κρεβατοκάμαρες και τα σαλόνια και τα γκαράζ,
με φτηνές κάμερες για το Διαδίκτυο,
βγαίνουν οι καλύτεροι χορευτές του κόσμου του αύριο.
Οι Φρεντ Αστέρ μας, οι Τζιν Κέλλυ μας,
οι Μάικλ Τζάκσον μας είναι στα ακροδάχτυλα μας,
και μπορεί να μην έχουν αυτή την ευκαιρία, εκτός από μας.
Δημιουργήσαμε, λοιπόν, τους LXD,
ένα είδος -- τη Λεγεώνα των Καταπληκτικών Χορευτών,
μια λεγεώνα δικαιοσύνης από χορευτές που πιστεύουν
ότι ο χορός μπορεί να μεταμορφώσει τον κόσμο.
Μια ζωντανή σειρά βιβλίων κόμικ,
αλλά όχι όπως ο Σπάιντερμαν και ο Άιρονμαν,
αυτοί οι τύποι μπορούν πραγματικά να τo κάνουν.
Και θα σας δείξουμε λίγο σήμερα. Να σας συστήσω, λοιπόν,
Μερικούς από τους ήρωες μας αμέσως τώρα.
Έχουμε τον Μαντ Τσαντ,
τον Λιλ' Σι, τον Κιντ Ντέιβιντ, και τον Τζέι Σμούθ.
Ενθουσιαστείτε, διασκεδάστε, φωνάξτε, ουρλιάξτε.
Κυρίες και κύριοι, οι LXD.
(Χειροκρότημα)
(Βίντεο): Μαντ Τσαντ: Όταν οι άνθρωποι με πρωτοβλέπουν
δέχομαι πολλές διαφορετικές αντιδράσεις στα αλήθεια.
Μερικές φορές φαίνεται ότι ίσως τα παιδιά το απολαμβάνουν,
αλά μερικές φορές φρικάρουν λίγο.
και, δεν ξέρω, ενοχλούμαι από αυτό λίγο.
(μουσική)
(Χειροκρότημα)
Τζέι Σμούθ: Όταν συγκεντρώνομαι, χορεύω και αυτοσχεδιάζω,
στην πραγματικότητα οπτικά φαντάζομαι
γραμμές, και τις μετακινώ.
Σκέφτομαι, ας πούμε τους Τρανσφόρμερς,
πώς ανοίγουν τμήματα και μετά διπλώνονται,
αναδιπλώνονται και μετά κλείνεις αυτό το κομμάτι.
Και μετά κάτι άλλο ανοίγει.
Και το κλείνεις κι αυτό.
(Μουσική)
(Χειροκρότημα)
Κιντ Ντέιβιντ: Είναι σαν να, ειλικρινά πολλές φορές,
σαν να μην ξέρω πραγματικά τι συμβαίνει
όταν χορεύω.
Επειδή σε εκείνο το σημείο είναι πραγματικά μόνο το σώμα μου και η μουσική.
Δεν είναι πραγματικά συνειδητή απόφαση,
"Θα κάνω αυτό μετά, θα κάνω αυτό."
Είναι κάτι σαν ένα άλλο επίπεδο
όπου δεν μπορείς πια να κάνεις επιλογές,
και απλά το σώμα αντιδρά σε συγκεκριμένους ήχους της μουσικής.
Πήρα αυτό το όνομα (kid=παιδί) απλά επειδή ήμουν τόσο μικρός.
Ήμουν τόσο μικρός όταν ξεκίνησα. Ήμουν μικρότερος από πολλά από τα άτομα με τα οποία χόρευα.
Έτσι, με φώναζαν πάντα Κιντ Ντέιβιντ, επειδή ήμουν το παιδί.
(Μουσική)
(Χειροκρότημα)
Λιλ' Σι: Εγώ τους λέω να δημιουργήσουν μια μπάλα,
και μετά απλά χρησιμοποιείς αυτή την μπάλα ενέργειας.
Και αντί να την πετάξεις, οι άνθρωποι νομίζουν
ότι είναι κίνηση "κραμπ" (είδος χορού του δρόμου).
Δεν είναι κίνηση "κραμπ". Θα την πετάξεις έξω,
την πετάς, και την κρατάς.
Και την αφήνεις, και μετά αμέσως μόλις δεις την ουρά
την αρπάζεις από την ουρά, και τη φέρνεις πίσω.
Και έχεις αυτό το κομμάτι ενέργειας
και απλά, το χειρίζεσαι.
Ξέρετε, δημιουργείς δύναμη, έπειτα την δαμάζεις.
(Μουσική)
(Χειροκρότημα)
(Μουσική)
(Χειροκρότημα)