10 ปีที่แล้วพอดี
ผมอยู่ในอัฟกานิสถาน
ไปทำข่าวสงครามในอัฟกานิสถาน
ในฐานะนักข่าวของอัลจาซีเราะห์ ผมได้พบเห็น
ความทุกข์ยากและการทำลายล้างมหาศาล
ที่เกิดจากสงครามแบบนั้น
สองปีถัดมา
ผมไปทำข่าวสงครามอีกสงครามหนึ่ง ครั้งนี้ในอิรัก
ผมถูกส่งไปอยู่ตรงจุดศูนย์กลางของสงคราม
ผมทำข่าวสงครามนั้น
จากภาคเหนือของอิรัก
และสงครามก็สิ้นสุดลง
โดยไม่มีการเปลี่ยนระบอบการปกครอง
เหมือนกับที่เกิดในอัฟกานิสถาน
ระบอบการปกครอง
ที่เรากำจัดไปนั้น
ที่จริงเป็นระบอบเผด็จการ
เป็นระบอบที่กดขี่ประชาชน
ที่ตลอดเวลาหลายทศวรรษ
ได้สร้างความรู้สึกเป็นอัมพาต
ภายในใจของประชาชนในชาตินั้นเอง
อย่างไรก็ตาม
การเปลี่ยนแปลงที่มาจากการแทรกแซงของต่างชาติ
ทำให้ประชาชนตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่าเดิม
และทำให้ความรู้สึกฝังลึกลงไปอีก
ความรู้สึกว่าเป็นอัมพาตและต้อยต่ำ
ในโลกแถบนั้น
นานหลายทศวรรษแล้วที่
เราใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการ
ในโลกอาหรับ ในตะวันออกกลาง
ระบอบเหล่านี้
ได้สร้างอะไรบางอย่างในตัวเรา ในช่วงเวลานั้น
วันนี้ผมอายุ 43 ปี
ตลอดเวลา 40 ปีที่ผ่านมา
ผมได้เห็นหน้าเดิมๆ แทบทุกคน
ของกษัตริย์และประธานาธิบดีที่ปกครองเรา --
พวกเขาแก่ชรา บ้าอำนาจ
คอร์รัปชั่่น --
ระบอบที่เราเห็นอยู่รอบตัวเรา
ผมเคยคิดเหมือนกันว่า
เราจะมีชีวิตอยู่เพื่อรอเห็น
ความเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงหรือไม่
ความเปลี่ยนแปลงที่ไม่ได้มาจากการแทรกแซงของต่างชาติ
จากความทุกข์ทรมานของการยึดครอง
จากชาติอื่นที่บุกรุกดินแดนของเรา
ซึ่งบางครั้งก็ทำให้ความรู้สึกต่ำต้อยฝังรากลึก
สำหรับชาวอิรัก แน่นอน พวกเขากำจัด ซัดดัม ฮุสเซน ออกไปได้
แต่เมื่อพวกเขาพบว่า
ดินแดนถูกยึดครองโดยกองกำลังต่างด้าว
พวกเขาก็รู้สึกเศร้าใจมาก
พวกเขารู้สึกว่าศักดิ์ศรีถูกหมิ่นหยาม
และนี่คือสาเหตุที่พวกเขาลุกฮือขึ้นต่อต้าน
นี่คือสาเหตุที่พวกเขาไม่ยอมรับ
ที่จริง ระบอบการปกครองที่อื่นบอกพลเมืองว่า
"แกอยากเห็นสถานการณ์แบบอิรักเหรอ?
อยากเห็นสงครามกลางเมือง คนต่างนิกายฆ่ากันเหรอ?
อยากเห็นการทำลายล้างอย่างนั้นหรือ?
อยากเห็นทหารต่างด้าวบนแผ่นดินเกิดหรือไง?"
ประชาชนก็เลยคิดในใจว่า
"บางที เราควรจะทำใจอยู่กับ
ระบอบเผด็จการในประเทศของเรา
แทนที่จะเสี่ยงรอสถานการณ์ที่เลวร้ายกว่า"
กลายเป็นว่าเราตกอยู่ในฝันร้ายที่เลวร้ายที่สุด
เป็นเวลา 10 ปี
โชคร้ายที่เราต้องรายงาน
ภาพข่าวการทำลายล้าง
ภาพการฆ๋าฟัน
ความขัดแย้งต่างนิกาย
ภาพความรุนแรง
จากดินแดนที่มหัศจรรย์
ภูมิภาคที่เคยเป็นแหล่งกำเนิด
ของอารยธรรม ศิลปะ และวัฒนธรรม
ต่อเนื่องหลายพันปี
วันนี้ผมมาอยู่ที่ีนี่เพื่อมาบอกคุณ
ว่าอนาคต
ที่พวกเราเคยใฝ่ฝันถึง
ได้มาถึงแล้วในที่สุด
คนรุ่นใหม่
ที่มีการศึกษา
มีสายสัมพันธ์กัน
ได้รับแรงบันดาลใจจากคุณค่าสากล
และความเข้าใจระดับโลก
ได้สร้างโลกแห่งความเป็นจริงใหม่ให้กับเรา
เราได้พบวิธีใหม่
ในการแสดงออกว่ารู้สึกอย่างไร
และแสดงความฝันของเรา
หนุ่มสาวเหล่านี้
ได้ฟื้นฟูความเชื่อมั่นในตัวเอง
ในประเทศของเราในแถบนั้นของโลก
พวกเขาได้มอบ
ความหมายใหม่ของเสรีภาพ
และทำให้เรามีพลังที่จะออกไปกลางถนน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ไม่มีความรุนแรง ไม่มีเลย
แค่เดินออกไปจากบ้านของคุณ
ขึ้นเสียง
แล้วตะโกนว่า "เราอยากเห็นจุดจบของระบอบนี้"
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในตูนีเซีย
ในช่วงเวลาไม่กี่วัน
ระบอบตูนีเซียที่ทุ่มทุนไปหลายพันล้านเหรียญสหรัฐ
ในหน่วยงานด้านความมั่นคง
หลายพันล้านเหรียญสหรัฐ
ในการควบคุม พยายามควบคุม
เรือนจำทั่วประเทศ
ระบอบนี้ก็ล่มสลาย อันตรธานไป
เนื่องจากเสียงของประชาชน
คนที่รู้สึกอยากลงไปที่ถนน
ไปตะโกนให้สุดเสียง
คนที่ระบอบนี้พยายามฆ่า
หน่วยงานข่าวกรองอยากจับกุมประชาชน
แต่ประชาชนพบสิ่งที่เรียกว่า เฟซบุ๊ก
เจอสิ่งที่เรียกว่า ทวิตเตอร์
เจ้าหน้าที่รัฐแยกประเด็นต่างๆ ออกจากกัน
พวกเขาบอกว่า
"เด็กพวกนี้ถูกชักนำไปผิดทาง"
ดังนั้น รัฐจึงขอให้ผู้ปกครองของหนุ่มสาวเหล่านี้
เข้าไปในพื้นที่ชุมนุม
ไปหาลูกหลานและพาเขากลับบ้าน
รัฐบาลบอกอย่างนี้ นี่คือโฆษณาชวนเชื่อของรัฐ
"ไปพาเด็กๆ กลับบ้าน
เพราะพวกเขาถูกชักจูงไปผิดๆ"
แต่ที่จริง
คนหนุ่มสาวนั่นแหละ
คือคนที่ได้รับแรงบันดาลใจ
จากคุณค่าอันเป็นสากล
เป็นนักอุดมคตินิยมเพียงพอ
ที่จะจินตนาการถึงอนาคตอันรุ่งโรจน์
และในขณะเดียวกัน ก็เป็นนักปฏิบัตินิยมพอ
ที่จะถ่วงดุลจินตนาการทำนองนี้
ถ่วงดุลกระบวนการสร้างอนาคต --
ด้วยการไม่ใช้ความรุนแรง
ไม่พยายามก่อความวุ่นวาย
คนหนุ่มสาวเหล่านี้
ไม่ได้กลับบ้าน
พ่อแม่ของพวกเขาออกไปบนถนนจริงๆ
แต่ไปสนับสนุนลูกหลาน
การปฏิวัติเกิดขึ้นแบบนี้ในตูนีเซีย
พวกเราในอัลจาซีเราะห์
ถูกแบนในตูนีเซียนานหลายปี
รัฐบาลไม่อนุญาตให้มี
นักข่าวอัลจาซีเราะห์ในประเทศ
แต่เราค้นพบผู้คนเหล่านี้บนท้องถนน
พวกเขาทั้งหมดคือนักข่าวของเรา
ส่งข้อมูลให้ห้องข่าวของเรา
ทั้งภาพถ่าย คลิปวีดีโอ
และเนื้อข่าว
ทันทีทันใด ห้องข่าวของเราในโดฮา
ก็กลายเป็นศูนย์
ที่รับข้อมูลนานาชนิดทั้งหมดนี้มาจากคนธรรมดาๆ --
คนที่เชื่อมโยงถึงกัน มีความทะเยอทะยาน
และได้ปลดปล่อยตัวเอง
ออกจากความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ
แล้วเราก็ตัดสินใจว่า
เราจะกระจายข่าวออกไป
เราจะเป็นเสียงให้กับคนที่ไม่มีเสียงเหล่านี้
เราจะเผยแพร่สารของพวกเขา
แน่นอน คนหนุ่มสาวเหล่านี้บางคน
เชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตแล้ว
แต่อัตราการเข้าถึงอินเทอร์เน็ตในโลกอาหรับ
ก็ยังน้อยมาก ยังเป็นกลุ่มคนที่เล็กมาก
เนื่องจากปัญหานานัปการที่ทำให้เราเดือดร้อน
แต่ อัล จาซีเราะห์ นำเสียงจากคนเหล่านี้
มาทำให้มันดังขึ้น
เราถ่ายทอดเสียงนี้เข้าสู่ห้องนั่งเล่นทุกห้องในโลกอาหรับ --
เผยแพร่ไปต่างแดน ไปทั่วโลก
ผ่านช่องภาษาอังกฤษของเรา
เสร็จแล้วทุกคนก็เริ่มรู้สึกว่า
ปรากฏการณ์ใหม่กำลังเกิดขึ้น
เสร็จแล้ว ซีน อัล-อาบิดีน เบน อาลี
ก็ตัดสินใจลาออก
เสร็จแล้วอียิปต์ก็ลุกฮือ
และ ฮอสนี มูบารัก ก็ตัดสินใจลาออก
และตอนนี้ก็มาถึงลิเบีย ที่คุณเห็นอยู่
แล้วก็เยเมนด้วย
คุณเห็นแล้วว่ามีหลายประเทศที่พยายามมองให้เห็น
และพยายามรื้อฟื้นความรู้สึก
ว่า "เราจะจินตนาการถึงอนาคต
ที่รุ่งโรจน์ สันติ และอดทนอดกลั้นได้อย่างไร?"
ผมอยากจะบอกคุณว่า
อินเทอร์เน็ตและการเชื่อมต่อถึงกัน
ได้สร้างโลกทัศน์ใหม่
แต่โลกทัศน์นี้
ยังเต็มเปี่ยมด้วยศรัทธา
ต่อผืนแผ่นดินและบ้านเกิด
ที่มันถือกำเนิดขึ้นมา
และในขณะที่มันเป็นความแตกต่างประการสำคัญ
กับความพยายามหลายครั้งก่อนหน้านี้
ที่จะสร้างความเปลี่ยนแปลง
ก่อนหน้านี้เราคิด และรัฐบาลก็บอกเรา --
ซึ่งบางครั้งมันก็เป็นความจริง --
ว่าเราถูกยัดเยียดการเปลี่ยนแปลง
และประชาชนปฏิเสธมัน
เพราะพวกเขาคิดว่ามันแปลกแยกกับวัฒนธรรมของตัวเอง
เราเชื่อตลอดมาว่า
การเปลี่ยนแปลงจะอุบัติขึ้นจากภายใน
เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงควรเป็นการสมานฉันท์
กับวัฒนธรรม ความหลากหลายทางวัฒนธรรม
กับศรัทธาของเราในประเพณีเก่าแก่
และกับประวัติศาสตร์ของเรา
แต่ในขณะเดียวกัน
มันก็ต้องเปิดรับคุณค่าที่เป็นสากล เชื่อมโยงกับโลกภายนอก
ประนีประนอมกับโลกภายนอก
และนี่ก็คือห้วงยาม
ที่การเปลี่ยนแปลงแบบนี้กำลังเกิดขึ้นในโลกอาหรับ
มันคือห้วงยามที่ถูกจังหวะ เป็นห้วงยามที่เกิดขึ้นจริงๆ
ที่เราเห็นความหมายเหล่านี้มาบรรจบกัน
และสร้างจุดเริ่มต้น
ของยุคอันรุ่งโรจน์
ที่กำลังอุบัติขึ้นในภูมิภาค
ชนชั้นนำรับมือกับเรื่องนี้อย่างไร --
คนที่เราเรียกว่า ชนชั้นนำทางการเมือง?
ต่อหน้าเฟซบุ๊ก
พวกเขาเอาอูฐเข้ามาในจัตุรัสตาเฮียร์
ต่อหน้า อัล จาซีเราะห์
พวกเขาเริ่มสร้างลัทธิแบ่งแยกเผ่าพันธุ์
และเมื่อพวกเขาล้มเหลว
ก็เริ่มพูดถึงขบวนการสมคบคิด
ที่โผล่จากเมือง เทลอาวิฟ
เพื่อแบ่งโลกอาหรับให้แตกแยกกัน
พวกเขาเริ่มบอกโลกตะวันตกว่า
"ระวังอัลไกดานะ
อัลไกดากำลังเข้ายึดครองดินแดนของเรา
พวกนี้มันเป็นมุสลิมหัวรุนแรง
ที่พยายามสร้างประเทศใหม่
จงระวังเจ้าพวกนี้ให้ดี
พวกมันกำลังรุกรานคุณ
เพื่อทำลายอารยธรรมอันยิ่งใหญ่ของคุณ
แต่โชคดีที่
ตอนนี้ประชาชนไม่ถูกหลอกอีกแล้ว
เนื่องจากชนชั้นนำที่คดโกง
ในภูมิภาคนั้น
ได้สูญเสียแม้แต่พลังแห่งการหลอกลวงไปแล้ว
ชนชั้นนำนึกไม่ออกและนึกไม่ถึง
ว่าพวกเขาจะรับมือกับความเป็นจริงใหม่นี้ได้อย่างไร
พวกเขาสูญเสีย --
พวกเขาถูกตัดขาด
ออกจากประชาชนของตัวเอง จากมวลชน
และตอนนี้พวกเราก็เห็นว่าพวกเขากำลังล่มสลาย
ไปตามลำดับ
อัล จาซีเราะห์ ไม่ใช่
เครื่องมือของการปฏิวัติ
เราไม่ได้สร้างการปฏิวัติ
อย่างไรก็ตาม
เมื่ออะไรที่ใหญ่ขนาดนี้เกิดขึ้น
เราก็อยู่ที่จุดศูนย์กลางของการเสนอข่าว
เราถูกแบนจากอียิปต์
และนักข่าวของเรา
บางคนก็ถูกทางการจับกุม
แต่ช่างภาพส่วนใหญ่ของเรา
และนักข่าวส่วนใหญ่ของเรา
พวกเขาลงไปในใต้ดินอียิปต์ -- อย่างโดยสมัครใจ --
เพื่อรายงานว่าเกิดอะไรขึ้นในจัตุรัสตาเฮียร์
ตลอดระยะเวลา 18 วัน
กล้องของเราถ่ายทอดสด
เสียงของประชาชนในจัตุรัสตาเฮียร์
คืนหนึ่งผมจำได้
มีคนโทรฯ เข้าโทรศัพท์มือถือของผม --
คนธรรมดาที่ผมไม่รู้จัก -- โทรมาจากจัตุรัสตาเฮียร์
เขาบอกผมว่า "เราขอร้องให้คุณ
อย่าปิดกล้องเลย
ถ้าคุณปิดกล้องคืนนี้
จะมีการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์
คุณกำลังปกป้องเรา
ด้วยการแสดงให้โลกเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นในจัตุรัสตาเฮียร์"
ผมรู้สึกถึงความรับผิดชอบ
ที่ต้องโทรฯ หานักข่าวของเราที่นั่น
และโทรฯ หาคนในห้องส่ง
เพื่อบอกพวกเขาว่า "ทำให้ดีที่สุดเท่าที่คุณทำได้
พยายามให้ถึงที่สุดที่จะไม่ปิดกล้องตอนกลางคืน
เพราะคนในจัตุรัสนั้นรู้สึกเชื่อมั่นจริงๆ
เวลาที่มีใครรายงานเรื่องราวของพวกเขา --
และพวกเขาก็รู้สึกว่าได้รับการคุ้มครองด้วย"
ดังนั้น เราจึงมีโอกาส
ที่จะสร้างอนาคตใหม่
ให้กับโลกในแถบนั้น
เรามีโอกาส
ที่จะออกไปคิดถึงอนาคต
ว่าเป็นสิ่งที่โลกกำลังเปิดรับ
ขอให้เราอย่าซ้ำรอยความผิดพลาดของอิหร่าน
ความผิดพลาดของการปฏิวัติมิสดัก
ขอให้เราปลดปล่อยตัวเอง -- โดยเฉพาะเราในโลกตะวันตก --
ออกจากความคิดเกี่ยวกับโลกอาหรับ
ที่ผูกโยงอยู่กับผลประโยชน์จากน้ำมัน
หรือผูกโยงกับผลประโยชน์
จากมายาคติว่าด้วยเสถียรภาพและความมั่นคง
เสถียรภาพและความมั่นคง
ของระบอบเผด็จการนั้น
ไม่อาจสร้างอะไรได้
นอกจากลัทธิก่อการร้าย ความรุนแรง และการทำลายล้าง
ผมขอให้พวกเรายอมรับสิ่งที่ประชาชนเลือก
ขออย่าให้เราในที่นี้เลือกเองว่า
ใครที่เราอยากให้ปกครองอนาคตของพวกเขา
อนาคตควรถูกปกครอง
ด้วยประชาชนเอง
ถึงแม้ว่าบางครั้งพวกเขาอาจเป็นเสียง
ที่วันนี้ทำให้เรารู้สึกกลัว
แต่คุณค่าต่างๆ ของประชาธิปไตย
และอิสรภาพในการเลือก
ที่กำลังโถมถั่งไปทั่วทั้งตะวันออกกลางในห้วงเวลานี้
คือโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับโลก
ทั้งโลกตะวันตกและตะวันออก
ที่จะได้เห็นเสถียรภาพและความมั่นคง
ที่จะได้เห็นมิตรภาพและความอดทนอดกลั้น
อุบัติขึ้นจากโลกอาหรับ
แทนที่ภาพของความรุนแรงและการก่อการร้าย
ขอให้เราสนับสนุนประชาชน
ขอให้ยืนเคียงข้างพวกเขา
และขอให้เราละทิ้ง
ความเห็นแก่ตัวที่คับแคบ
เพื่อที่จะโอบอุ้มการเปลี่ยนแปลง
และเพื่อที่จะเฉลิมฉลองร่วมกับผู้คนในแถบนั้น
ฉลองอนาคตที่ยิ่งใหญ่
ฉลองความหวัง และความอดทนอดกลั้น
อนาคตได้มาถึงแล้วครับ
และอนาคตนั้นคือเวลานี้
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)
คริส แอนเดอร์สัน: ผมอยากถามคำถามสองสามข้อนะครับ
ขอบคุณที่มาอยู่ที่นี่
คุณจะอธิบายความสำคัญทางประวัติศาสตร์
ของเหตุการณ์นี้ว่าอย่างไรครับ?
นี่ืคือปรากฏการณ์แห่งปี ปรากฏการณ์แห่งทศวรรษ
หรือเป็นมากกว่านั้น?
วาดะห์ คันฟาร์: ที่จริง นี่อาจเป็นข่าวที่ใหญ่ที่สุดที่เราเคยทำครับ
เรารายงานข่าวสงครามมาแล้วมากมาย
ทำข่าวโศกนาฏกรรม ปัญหานานาชนิด
เข้าไปในเขตความขัดแย้ง เขตอันตรายเยอะมากในแถบนี้
เพราะเราอยู่ตรงศูนย์กลางของจุดที่เกิดเรื่อง
แต่นี่คือข่าว -- เป็นข่าวที่ยิ่งใหญ่และงดงาม
ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะไปรายงาน
เพียงเพราะคุณต้องเป็นพยานรู้เห็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่
แต่คุณกำลังเป็นพยานรู้เห็นการเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์
คุณกำลังเป็นพยานกำเนิดของยุคใหม่
นี่คือประเด็นของข่าวนี้
คริส: มีคนในโลกตะวันตกจำนวนมาก
ที่ยังมองโลกในแง่ร้าย
หรือคิดว่านี่เป็นแค่ระยะเปลี่ยนผ่านชั่วคราว
ก่อนเกิดความสับสนอลหม่านที่น่ากลัวกว่าเดิม
คุณเชื่อจริงๆ ไหมครับว่า
ถ้าตอนนี้มีการเลือกตั้งที่เป็นประชาธิปไตยในอียิปต์
คนอียิปต์จะสามารถได้รัฐบาล
ที่เชิดชูคุณค่าบางส่วน ที่คุณกล่าวถึงในทางที่สร้างแรงบันดาลใจอย่างยิ่ง?
วาดะห์: ที่จริงนะครับ
หลังจากที่ระบอบมูบารักล่มสลายลง
คนหนุ่มสาวที่จัดการตัวเอง รวมกลุ่มกัน
เป็นกลุ่มๆ และสภาต่างๆ
พวกเขากำลังปกป้องระยะเปลี่ยนผ่านนี้
พยายามที่จะปรับมันให้เดินตามทางที่ควรเป็น
เพื่อให้สอดคล้องกับ
คุณค่าของประชาธิปไตย
แต่ในขณะเดียวกัน
ก็ทำให้มันเป็นไปได้
และทำให้มันมีเหตุมีผล
ไม่ใช่ไถลลงเป็นความวุ่นวาย
ในความเห็นของผม หนุ่มสาวเหล่านี้มีปัญญายิ่งกว่า
ไม่ใช่แค่ชนชั้นนำทางการเมือง
แต่มีปัญญากว่าชนชั้นนำทางความคิด แม้แต่ผู้นำฝ่ายค้าน
รวมถึงพรรคการเมืองต่างๆ ด้วย
ในห้วงเวลานี้ หนุ่มสาวในโลกอาหรับ
มีปัญญามากกว่า
และมีความสามารถสูงกว่าที่จะสร้างการเปลี่ยนแปลง
มากกว่าคนเก่าๆ --
รวมทั้งระบอบการเมือง วัฒนธรรม
และอุดมการณ์
อันเก่าแก่ทั้งหมด
(เสียงปรบมือ)
คริส: เราไม่ควรไปแทรกแซงทางการเมืองใช่ไหมครับ
แล้วคนที่อยู่ที่นี่ ที่งาน TED
ที่นี่ในโลกตะวันตก
ถ้าพวกเขาอยากช่วยเชื่อมโยงหรือสร้างการเปลี่ยนแปลง
และเชื่อมั่นในสิ่งที่เกิดขึ้น พวกเขาควรจะทำอะไร?
วาดะห์: ผมคิดว่าเราได้ค้นพบประเด็นที่สำคัญมากๆ ในโลกอาหรับ --
นั่นคือ ผู้คนใส่ใจ
ใส่ใจกับการเปลี่ยนผ่านอันยิ่งใหญ่นี้
โมฮัมเม็ด นานาเบย์ ที่นั่งอยู่กับเราตรงนี้
ผู้อำนวยการเว็บ Aljazeera.net
เขาบอกผมว่า 2,500 เปอร์เซ็นต์
คืออัตราการเพิ่มขึ้นของคนเข้าเว็บเรา
จากที่ต่างๆ ในโลก
50 เปอร์เซ็นต์ที่เพิ่มขึ้นมาจากอเมริกา
เพราะเราค้นพบว่าผู้คนใส่ใจ
และผู้คนก็อยากรู้ --
พวกเขาดูการรายงานสดผ่านอินเทอร์เน็ต
โชคร้ายที่ในสหรัฐอเมริกา
เราไม่ได้รายงานข่าวที่เกิดขึ้นนอกเมืองวอชิงตัน ดี.ซี.
ผมหมายถึงช่องภาษาอังกฤษของ อัล จาซีเราะห์
แต่ผมบอกคุณได้ว่า นี่คือห้วงยามแห่งการเฉลิมฉลอง
ด้วยการเชื่อมโยงเข้าหากัน
กับผู้คนบนท้องถนน
และแสดงออกว่าพวกเราสนับสนุนพวกเขา
และแสดงออกถึงความรู้สึกอันเป็นสากล
ว่าเราอยากสนับสนุนผู้อ่อนแอ และผู้ที่ถูกกดขี่
เพื่อสร้างอนาคตที่ดีกว่าเดิมสำหรับเราทุกคน
คริส: วาดะห์ครับ สมาชิกประชาคม TED กลุ่มหนึ่ง
คือ เท็ดเอ็กซ์ ไคโร (TEDxCairo)
กำลังเจอกันขณะที่เราคุยอยู่นี้
พวกเขาเชิญวิทยากรบางคนมาพูด
ผมเชื่อว่าพวกเขาได้ยินคุณ
ขอบคุณครับที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับพวกเขา และพวกเราทุกคน
ขอบคุณมากครับ
(เสียงปรบมือ)