Precies 10 jaar geleden
was ik in Afghanistan.
Ik was er om de oorlog in Afghanistan te verslaan,
en was, als verslaggever voor Al Jazeera, getuige van
de mate van lijden en vernietiging
als gevolg van een oorlog.
Twee jaar later,
versloeg ik een nieuwe oorlog - de oorlog in Irak.
Ik werd geplaatst in het centrum van die oorlog
want ik was daar voor de oorlog
in het noordelijke deel van Irak.
En die oorlog eindigde ook
met een nieuwe regering,
net zoals in Afghanistan.
En het regime
waar we van verlost werden
was eigenlijk een dictatuur,
een autoritair regime,
dat decennialang
een groot gevoel van verlamming creëerde
binnen de natie, in de mensen zelf.
Echter,
de verandering die kwam door de buitenlandse interventie
was de oorzaak van nog slechtere omstandigheden voor de mensen
en verdiepte het gevoel
van verlamming en minderwaardigheid
in dat deel van de wereld.
Tientallen jaren
hebben wij geleefd onder autoritaire regimes -
in de Arabische wereld, in het Midden-Oosten.
Deze regimes
hebben ons tijdens deze periode gevormd.
Ik ben nu 43 jaar oud.
De laatste 40 jaar
heb ik bijna altijd dezelfde gezichten
van koningen en presidenten ons zien regeren -
oud, bejaard, autoritair,
corrupte situaties -
regimes die we om ons heen hebben gezien.
En soms vroeg ik me af
of we daar tijdens ons leven ooit
echte verandering zouden zien,
een verandering, niet via buitenlandse interventie,
door de ellende van de bezetting,
door binnenvallende naties ons land
die ons gevoel van minderwaardigheid soms erger maakten.
De Irakezen: ja, ze zijn verlost van Saddam Hoessein,
maar toen ze zagen dat
hun land bezet werd door buitenlandse troepen,
voelden ze zich erg tekortgedaan,
ze vonden dat hun waardigheid had geleden.
En dit is waarom ze in opstand kwamen.
Dit is de reden waarom ze niet het accepteerden.
Andere regimes vertelden hun burgers:
"Willen jullie dezelfde situatie als in Irak zien?
Willen jullie burgeroorlog en sektarische moorden?
Willen jullie vernietiging te zien?
Willen jullie buitenlandse troepen zien in jullie land? "
En de mensen dachten:
"Misschien moeten we leven met
dit soort autoritaire situatie waarin wij ons bevinden,
in plaats van dat tweede scenario."
Dat was een van de ergste nachtmerries.
10 jaar lang
zagen we onszelf
beelden van vernieling rapporteren ,
beelden van doden,
van sektarische conflicten,
beelden van geweld,
uit een prachtig land,
een regio die ooit de bron was
van beschavingen, kunst en cultuur
gedurende duizenden jaren.
Nu ben ik hier om jullie te vertellen
dat de toekomst
waar we van dromen
uiteindelijk is aangekomen.
Een nieuwe generatie van
goed opgeleiden,
verbonden en
geïnspireerd door universele waarden
en een wereldwijd begrip,
heeft ons een nieuwe werkelijkheid gebracht.
We hebben een nieuwe manier gevonden
om onze gevoelens te uiten
en om onze dromen te uiten.
Deze jonge mensen
met een hersteld zelfvertrouwen
in onze landen in dat deel van de wereld,
die hebben ons
een nieuwe betekenis voor de vrijheid gegeven
en ons de moed gegeven de straat op te gaan.
Er gebeurde niets. Geen geweld. Niets.
Kom gewoon naar buiten,
verhef je stem
en zeg: "We willen het einde van het regime zien."
Dit is wat er gebeurd is in Tunesië.
Op enkele dagen tijd viel
het Tunesische regime, dat miljarden dollars geïnvesteerd
had in veiligheidsdiensten,
miljarden dollars
in het onderhouden en handhaven van
zijn gevangenissen,
verdween,
door de stemmen van het publiek.
Mensen die geïnspireerd werden om op straat te komen
en om hun stem te verheffen,
probeerden ze te doden.
De inlichtingendiensten wilden die mensen arresteren.
Ze vonden iets als Facebook.
Ze vonden iets als Twitter.
Ze wilden dit soort kwesties oplossen.
En zij zeiden:
"Deze kinderen zijn misleid."
Daarom vroegen ze hun ouders
ook op straat te komen
en hun kinderen terug naar huis te brengen.
Dit is wat ze vertelden. Dat was hun propaganda.
"Breng deze kinderen thuis,
want ze zijn misleid. "
Maar ja,
deze jongeren
zijn geïnspireerd
door universele waarden,
idealistisch genoeg om zich
een prachtige toekomst voor te stellen
en, tegelijkertijd, realistisch genoeg
om dit soort van verbeelding in evenwicht te houden
en ook het proces dat ertoe leidt -
geen gebruik maken van geweld,
niet proberen chaos te creëren.
Deze jonge mensen,
gingen niet naar huis.
In feite gingen ook de ouders de straat op
en steunden hen.
En dit is hoe de revolutie werd geboren in Tunesië.
Wij bij Al Jazeera
werden voor jaren uit Tunesië gebannen,
en de overheid liet
geen enkele Al Jazeera verslaggever toe.
Maar al deze mensen in de straat
werden onze reporters,
voorzagen onze redactie van nieuws
met foto's, met video's
en met nieuws.
En plotseling werd onze redactie in Doha
een centrum
dat alle soort berichten van gewone mensen ontving -
mensen die verbonden zijn, mensen met de ambitie
om zichzelf te bevrijdden
van het gevoel van minderwaardigheid.
En dan hebben we deze beslissing genomen:
Wij tonen het nieuws.
We gaan de stem zijn van deze stemloze mensen.
We gaan de boodschap verspreiden.
Ja, sommige van deze jongeren
zijn aangesloten op het internet,
maar de connectiviteit in de Arabische wereld
is erg klein,
vanwege de vele problemen waar wij aan lijden.
Maar Al Jazeera nam de stem van deze mensen over
en versterkte [ze].
We brachten het in elke woonkamer in de Arabische wereld -
en internationaal, wereldwijd,
via ons Engelstalige kanaal.
Toen begonnen mensen te voelen
dat er iets nieuws aan het gebeuren was.
En toen besloot Zine al-Abidine Ben Ali
om op te stappen.
En toen begon Egypte,
en ook Hosni Mubarak besloot om te vertrekken.
En nu begint het in Libië.
En in Jemen.
Veel andere landen proberen dat
gevoel te herontdekken
van "Hoe kunnen we denken aan een toekomst
die prachtig en vredig en tolerant is? "
Ik wil je iets vertellen.
Internet en connectiviteit
hebben geleid tot een nieuwe manier van denken.
Maar deze mentaliteit
bleef trouw
aan de bodem en het land
waar ze uit voortkwam.
En terwijl dit het grote verschil was
met de vele initiatieven ervoor
om verandering te creëren,
voordat we dachten, en de regeringen ons vertelden -
en soms was het zelfs waar -
dat verandering ons werd opgelegd,
wat mensen afwezen,
omdat ze dachten dat het vreemd was aan hun cultuur,
hebben we altijd geloofd
dat verandering van binnen uit moest komen,
dat verandering moet aansluiten
met cultuur, culturele diversiteit,
met ons geloof in traditie
en in onze geschiedenis,
maar op hetzelfde moment,
open zijn voor universele waarden, verbonden met de wereld,
tolerant naar buiten.
Dit is het moment
dat is wat nu gebeurt in de Arabische wereld.
Dit is het juiste moment, en dit is het moment zelf
dat we al deze betekenissen zien samenkomen
en het begin zijn
van dit prachtige tijdperk
dat zal ontstaan in de regio.
Hoe zal de elite hiermee omgaan -
de zogenaamde politieke elite?
Als antwoord op Facebook,
brachten ze de kamelen naar het Tahrir-plein.
Tegenover Al Jazeera,
begonnen ze tribalisme op te rakelen.
En als dat niet hielp,
begonnen ze te spreken over complotten
vanuit Tel Aviv
om de de Arabische wereld te verdelen.
Ze begonnen het Westen te vertellen
"Wees op je hoede voor Al-Qaeda.
Al-Qaeda is onze gebieden aan het overnemen.
Dit zijn islamisten
die nieuwe Imaras proberen te maken.
Wees op je hoede voor deze mensen
die naar je toe komen
om je grote beschaving te ruïneren.
Gelukkig
worden mensen nu niet meer misleid.
Omdat de corrupte elite
in die regio
zelfs de kracht om te misleiden heeft verloren.
Ze konden zich niet, en ze kunnen zich niet voorstellen
hoe ze met deze realiteit kunnen omgaan .
Ze hebben verloren -
ze hebben het contact
met hun mensen, met de massa's verloren
en nu zien we ze instorten
de ene na de andere.
Al Jazeera is geen
instrument van revolutie.
Wij maken geen revoluties.
Echter,
wanneer er iets van die omvang gebeurt,
staan we in het centrum van het gebeuren.
We waren verbannen uit Egypte,
en sommigen van onze correspondenten
werden gearresteerd.
Maar de meeste van onze cameramensen
en onze journalisten
gingen ondergronds in Egypte - vrijwillig -
verslag uitbrengen over wat er gebeurde op het Tahrir-plein.
Gedurende 18 dagen
brachten onze camera's live-uitzendingen
van de stemmen van de mensen op het Tahrir-plein.
Ik herinner me een nacht
toen iemand me belde op mijn mobiel -
een gewone persoon die ik niet ken - van het Tahrir-plein.
Hij vertelde me: "We doen een beroep op u
om de camera's niet uit te schakelen.
Als jullie vanavond de camera's uitschakelen,
zal er een genocide plaatsvinden.
Jullie beschermen ons
door te laten zien wat er op het Tahrir-plein gebeurt. "
Ik voelde de verantwoordelijkheid
om onze correspondenten
en onze redactie op te bellen
om hen te vertellen: "Doe je best
om de camera's 's nachts niet uit te schakelen,
omdat deze jongens er zich zelfverzekerd voelen
als iemand hun verhaal rapporteert-
en ze voelen zich ook beschermd voelen."
Dus hebben we een kans
om een nieuwe toekomst te creëren
in dat deel van de wereld.
We hebben een kans
om te denken aan de toekomst
als iets dat open staat voor de wereld.
Laten we niet de fout van Iran herhalen,
van [onduidelijk] revolutie.
Laten we onszelf bevrijden - vooral in het Westen -
van het denken over dat deel van de wereld
gebaseerd op oliebelangen,
of op basis van belangen
van de illusie van stabiliteit en veiligheid.
De stabiliteit en veiligheid
van autoritaire regimes
kan slechts leiden tot
terrorisme, geweld en vernieling.
Laten we de keuze van het volk accepteren.
Laten we niet uitkiezen
wie we willen dat hun toekomst regelt.
De toekomst moet worden geschapen
door de mensen zelf,
zelfs al kunnen hun stemmen
ons nu wat bang maken.
Maar de waarden van de democratie
en de vrijheid van keuze
die nu in het Midden-Oosten opkomen
zijn de beste kans voor de wereld,
voor het Westen en het Oosten,
om stabiliteit en veiligheid te zien ontstaan,
om vriendschap en tolerantie te zien ontstaan
in de Arabische wereld,
eerder dan beelden van geweld en terrorisme.
Laten we deze mensen ondersteunen.
Laten we voor ze opkomen.
En laten we
ons bekrompen egoïsme opgeven
om verandering te omarmen,
en om mee te vieren met de mensen uit die regio
voor een grote toekomst
van hoop en verdraagzaamheid.
Die toekomst is gearriveerd,
en die toekomst is er nu.
Ik dank u zeer.
(Applaus)
Dank u zeer.
(Applaus)
Chris Anderson: Ik heb een paar vragen voor je.
Dank je voor je komst hier.
Hoe zou je de historische betekenis
van wat er is gebeurd karakteriseren?
Is dit een verhaal-van-het-jaar, een verhaal-van-het-decennium
of iets meer?
Wadah Khanfar: Dit kan dit het grootste verhaal worden dat we ooit hebben behandeld.
We hebben vele oorlogen verslagen.
We hebben veel tragedies, veel problemen,
veel conflictgebieden, veel hot spots in de regio verslagen,
want we waren aanwezig in het midden van de actie.
Maar dit is een verhaal - het is een geweldig verhaal, het is mooi.
Het is niet iets dat je alleen maar rapporteert
als een grote gebeurtenis.
Je bent getuige van een verandering in de geschiedenis.
Je bent getuige van de geboorte van een nieuw tijdperk.
En dit is waar het allemaal om draait.
CA: Er zijn een heleboel mensen in het Westen
die nog steeds sceptisch zijn,
of denken dat dit slechts een tussenstap kan zijn
naar nog veel meer verontrustende chaos.
Geloof je echt
dat als er nu democratische verkiezingen komen in Egypte
dat een regering zou kunnen ontstaan
die streeft naar een aantal de waarden waar je zo inspirerend over hebt gesproken?
WK: De mensen zijn nu bezig,
na de ineenstorting van het regime van Hosni Mubarak,
heeft de jeugd zich georganiseerd
in bepaalde groepen en raden,
ze bewaken de transformatie
en ze proberen om het op de sporen te zetten
om te voldoen aan
de waarden van democratie,
maar het tegelijkertijd
ook redelijk
en rationeel te maken,
om het niet te laten ontsporen.
Naar mijn mening zijn deze mensen veel wijzer
dan niet alleen de politieke elite, maar
zelfs dan de intellectuele elite, zelfs de leiders van de oppositie
met inbegrip van de politieke partijen.
Op dit moment in de tijd is de jeugd
in de Arabische wereld veel wijzer
en in staat tot het creëren van verandering
dan de ouderen -
met inbegrip van de politieke, culturele
en ideologische
oude regimes.
(Applaus)
CA: Wij mogen niet politiek betrokken raken en ons ermee bemoeien.
Wat moeten mensen hier bij TED,
hier in het Westen, doen als ze in
verbinding willen komen of een verschil maken
en ze geloven in wat hier gebeurt?
WK: Ik denk dat we een zeer belangrijke kwestie in de Arabische wereld hebben ontdekt -
dat mensen geven om
deze grote transformatie.
Mohamed Nanabhay die bij ons zit,
en het hoofd is van Aljazeera.net,
vertelde me dat er een 2.500 procent toename
is van het verkeer naar onze website
uit verschillende delen van de wereld.
50 procent daarvan is afkomstig uit Amerika.
Omdat we ontdekt hebben dat mensen ermee inzitten
en de mensen graag willen weten -
zij krijgen de berichten via ons internet.
Helaas bereiken we in de Verenigde Staten,
op dit moment alleen maar Washington DC
met Al Jazeera Engels.
Maar ik kan je vertellen, dit is het moment om te vieren
door het aansluiten van ons
met die mensen in de straat
en het uiten van onze steun aan hen
en het uiten van dit soort gevoel, universeel gevoel,
door de zwakken en de onderdrukten te ondersteunen
en een veel betere toekomst voor ons allen te creëren.
CA: Nou Wadah, een groep van leden van de TED-gemeenschap,
TEDx Cairo,
zijn in vergadering terwijl we hier spreken.
Ze hebben daar enkele sprekers.
Ik denk dat ze je lezing hebben gehoord.
Dank je om hen en ons allemaal te inspireren.
Dank je wel.
(Applaus)