Այս օրերին բոլորը խոսում են երջանկության մասին:
Ես խնդրեցի հաշվել վերջին հինգ տարիներում հրատարակված այն գրքերի թիվը,
որոնց վերնագրերում կար «երջանկություն» բառը։
Քառասունին հասնելուց հետո նրանք թողեցին այդ հաշվարկը, բայց դեռ շատ գրքեր կային:
Երջանկության նկատմամբ հետաքրքրության հսկայական ալիք կա
հետազոտողների մոտ:
Երջանկության շատ թրեյնինգներ կան:
Բոլորը ցանկանում են մարդկանց ավելի երջանիկ դարձնել:
Բայց չնայած աշխատանքի այս ամբողջ հեղեղին`
մի քանի իմացական թակարդներ կան,
որոնք անհնարին են դարձնում շիտակ մտածել
երջանկության մասին:
Եվ այսօրվա իմ ելույթը լինելու է հիմնականում այս իմացական թակարդների մասին:
Սա վերաբերում է թե սովորական մարդկանց, ովքեր մտածում են սեփական երջանկության մասին,
և թե գիտնականներին, ովքեր մտածում են երջանկության մասին,
որովհետև պարզվում է, որ մենք նույնքան խառնաշփոթի մեջ ենք, ինչպես բոլորը:
Այս թակարդներից առաջինը
բարդությունն ընդունելու դժկամությունն է:
Պարզվում է, որ երջանկություն բառը
այլևս օգտակար բառ չէ,
որովհետև մենք այն կիրառում ենք շատ տարբեր բաների նկատմամբ:
Կարծում եմ` մենք պետք է սահմանափակենք այն մի կոնկրետ նշանակության,
և ընդհանուր առմամբ,
մենք պետք է
որդեգրենք ավելի բարդ տեսակետ
բարեկեցության նշանակության մասին:
Երկրորդ թակարդը շփոթմունքն է փորձի և հիշողության միջև,
այսինքն Ձեր կյանքում երջանիկ լինելու
և Ձեր կյանքի առումով,
կամ Ձեր կյանքով երջանիկ լինելու միջև:
Եվ սրանք երկու շատ տարբեր գաղափարներ են,
և երկուսն էլ տեղավորվել են երջանկության հասկացության մեջ:
Իսկ երրորդը կենտրոնացման պատրանքն է,
դժբախտաբար մենք չենք կարող մտածել որևէ հանգամանքի մասին,
որն ազդում է բարեկեցության վրա`
առանց աղճատելու նրա կարևորությունը:
Ի նկատի ունեմ, սա իրական իմացական թակարդ է:
Ոչ մի ձև չկա այն ուղղելու:
Ես կցանակայի սկսել մի օրինակով,
որ իմ դասախոսություններից մեկից հետո
հարցուպատասխանի ժամանակ մեկը պատմեց:
[պարզ չի, թե ինչ է ասվում]
Նա ասաց, որ լսում էր սիմֆոնիա,
և դա փառահեղ երաժշտություն էր,
և ձայնագրության վերջում,
ահավոր ձայն եկավ:
Եվ, նա ավելացրեց, շատ էմոցիոնալ տոնով,
դա փչացրեց ամբողջ փորձառությունը:
Բայց դա այդպես չէր:
Այն փչացրել էր այդ փորձառության մասին հիշողությունը:
Նա ունեցել էր այդ փորձառությունը:
Քսան րոպե փառահեղ երաժշտություն էր վայելել:
Բայց դա հաշիվ չէր,
որովհետև նրա մոտ մնացել էր հիշողություն,
իսկ այդ հիշողությունը փչացել էր,
իսկ հիշողությունն այն ամենն էր, որ նա պահել էր:
Սա ինչ է մեզ ուսուցանում, իրոք,
որ մենք կարող ենք մեր և այլոց մասին մտածել
որպես երկու եսեր:
Կա փորձառություն առնող եսը,
որն ապրում է ներկայում,
և գիտի ներկան,
ընդունակ է վերապրել անցյալը,
բայց հիմնականում այն միայն ներկա ունի:
Փորձառություն առնող եսին է մոտենում բժիշկը,
դե գիտեք, երբ բժիշկը հարցնում է.
«Երբ ձեռք եմ տալիս այստեղ, ցավու՞մ է»։
Եվ կա հիշող եսը,
և հիշող եսն է, որ պահում է հաշիվը,
և մեր կյանքի պատմությունն է պահպանում.
այդ նրան է բժիշկը մոտենում,
երբ տալիս է այս հարցը.
«Ինչպե՞ս ես վերջերս քեզ զգում»
կամ «Ինչպե՞ս անցավ Ձեր վերջին այցը Ալբանիա» կամ նման մի բան:
Դրանք երկու տարբեր միավորներ են,
փորձառություն առնող եսն ու հիշող եսը,
և դրանք միմյանց հետ շփոթելը երջանկության հասկացության
շուրջ եղող խառնաշփոթի մաս է:
Հիշող եսը
պատմասաց է:
Եվ այն իրականում սկսվում է մեր հիշողություններին պարզ պատասխանով,
այն սկսում է անմիջապես:
Մենք պատմություններ ենք պատմում, ոչ միայն երբ մենք սկսում ենք պատմություններ պատմել:
Մեր հիշողությունն է մեզ պատմություններ պատմում,
այսինքն, այն ինչ մենք պահպանում ենք մեր փորձառությունից,
պատմություն է:
Սկսեմ մի օրինակով:
Սա հին ուսումնասիրություն է:
Սրանք իրական հիվանդներ են, որոնք ցավոտ պրոցեդուրայի են մասնակցում:
Ես շատ չեմ մանրամասնի: Այս օրերին այդ պրոցեդուրան այլևս ցավոտ չէ,
բայց 90-ականներին, երբ այս ուսումնասիրությունն էր արվում, այն ցավոտ էր:
Նրանց խնդրել էին զեկուցել իրենց ցավը վաթսուն վայրկյանը մեկ:
Եվ ահա երկու հիվանդներ:
Սրանք նրանց պատասխաններն են:
Եվ Ձեզ հարցում են. «Նրանցից ո՞վ է ավելի շատ տանջվել»:
Սա շատ հեշտ հարց է:
Պարզ է, որ հիվանդ Բ-ն ավելի շատ է տանջվել:
Նրա կոլոնոսկոպիան ավելի երկարատև էր,
ցավի ամեն մի րոպեն, որ զգում էր հիվանդ Ա-ն,
զգում էր նաև հիվանդ Բ-ն և նույնիսկ ավելին:
Բայց հիմա մեկ այլ հարց կա:
«Իսկ այս հիվանդների կարծիքով իրենք ինչքա՞ն են տանջվել»:
Եվ ահա զարմանալին:
Եվ զարմանալին այն է, որ հիվանդ Ա-ն
ունի կոլոնոսկոպիայի մասին շատ ավելի վատ հիշողություն,
քան հիվանդ Բ-ն:
Կոլոնոսկոպիայի պատմությունները տարբեր էին,
և որովհետև պատմության կարևորագույն մասն այն է, թե ինչպես է այն վերջանում,
և այս պատմություններից ոչ մեկն էլ շատ ոգեշնչող կամ հրաշալի չէ,
բայց նրանցից մեկը հստակորեն․․․ (Ծիծաղ)
բայց նրանցից մեկը հստակորեն ավելի վատն է, քան մյուսը:
Եվ այդ մեկը, որն ավելի վատն է,
այն է, որտեղ ցավն իր գագաթնակետին հասավ վերջում:
Դա վատ պատմություն է:
Ինչպե՞ս գիտենք դա:
Որովհետև մենք հարցրեցինք այս մարդկանց կոլոնոսկոպիայից հետո,
և նաև շատ ավելի ուշ:
«Ընդհանուր առմամբ, ինչքա՞ն վատն էր ամբողջ պրոցեսը»,
և հիշողության մեջ, այն շատ ավելի վատն էր հիվանդ Ա-ի, քան Բ-ի համար:
Սա ուղղակի կոնֆլիկտ է
փորձառություն առնող եսի ու հիշող եսի միջև:
Փորձառություն առնող եսի տեսանկյունից
Բ-ն հստակորեն ավելի վատ վիճակում էր:
Ի՞նչ կարելի է անել հիվանդ Ա-ի հետ,
և մենք իրոք անցկացրել ենք կլինիկական փորձեր,
դա արվել է և դա աշխատում է,
կարելի է իրոք երկարացնել հիվանդ Ա-ի կոլոնոսկոպիան`
խողովակը մի քիչ ավելի երկար ներսում պահելով` առանց շատ շարժելու:
Դա հիվանդին տառապանք կպատճառի,
բայց միայն մի քիչ,
և շատ ավելի քիչ, քան առաջ:
Եվ եթե դա արվի մի երկու րոպե,
հիվանդ Ա-ի փորձառություն առնող եսը
ավելի վատ վիճակում կլինի,
իսկ հիվանդ Ա-ի հիշող եսը`
շատ ավելի լավ վիճակում կլինի,
որովհետև հիմա դուք հիվանդ Ա-ին տվել եք
իր փորձառության մասին
ավելի լավ պատմություն:
Ի՞նչն է սահմանում պատմությունը:
Եվ սա ճիշտ է այն պատմությունների համար,
որոնք հիշողությունը մատուցում է մեզ,
և այն նաև ճիշտ է պատմությունների համար, որ մենք հնարում ենք:
Պատմությունը սահմանում են փոփոխությունները,
նշանակալից պահերը և ավարտը:
Ավարտը շատ, շատ կարևոր է,
և այս դեպքում ավարտն է, որ գերիշխում է:
Փորձառություն առնող եսը
շարունակաբար ապրում է իր կյանքը:
Այն ունի փորձառության պահեր, մեկը մյուսի հետևից:
Եվ դուք հարցնում եք. «Ի՞նչ է պատահում այս պահերին»:
Եվ պատասխանն իրոք շատ պարզ է:
Նրանք ընդմիշտ կորչում են:
Ի նկատի ունեմ, մեր կյանքի պահերի մեծամասնությունը,
և ես հաշվարկել եմ - գիտե՞ք, հոգեբանական ներկան,
ասում են, մոտ երեք վայրկյան տևողություն ունի:
Որը նշանակում է, որ
կյանքում կան դրանցից վեց հարյուր միլիոն:
Մեկ ամսում կան մոտավորապես վեց հարյուր հազար:
Դրանց մեծամասնությունը հետք չի թողնում:
Մեծամասնությունը լիովին անտեսվում է
հիշող եսի կողմից:
Եվ սակայն, ինչ-որ ձևով հասկանում եք,
որ նրանք պետք է հաշվվեն,
որ այն, ինչ կատարվում է փորձառության այս պահերի ընթացքում,
մեր կյանքն է:
Սա այն սահմանափակ ռեսուրսն է, որ մենք ծախսում ենք
մինչ մենք այս երկրագնդի վրա ենք:
Եվ դրա ինչպես ծախսելը
պետք է որ նշանակալից թվար,
բայց մեր հիշող եսը մեզ համար
այդ պատմությունը չէ, որ պահպանում է:
Այսպիսով մենք ունենք հիշող ես,
և փորձառություն առնող ես,
և նրանք իրոք բավականին տարբեր են:
Նրանց միջև ամենամեծ տարբերությունը
ժամանակի կառավարման մեջ է:
Փորձառություն առնող եսի տեսանկյունից,
եթե դուք արձակուրդում եք,
և երկրորդ շաբաթը առաջինի պես լավն է,
ապա երկշաբաթյա արձակուրդը
մեկշաբաթյա արձակուրդից երկու անգամ ավելի լավն է:
Իսկ հիշող կողմի համար դա այդպես չի աշխատում:
Հիշող եսի համար երկշաբաթյա արձակուրդը
մեկշաբաթյա արձակուրդից շատ քիչ է ավելի լավը,
որովհետև նոր հիշողություններ չեն ավելանում:
Դուք պատմությունը չեք փոխել:
Եվ այսպիսով,
ժամանակը իրապես կարևորագույն փոփոխականն է,
որ տարբերակում է հիշող եսը
փորձառություն առնող եսից:
Ժամանակը շատ քիչ ազդեցություն ունի այս պատմության վրա:
Դե, հիշող եսը ավելին է անում, քան
հիշելն ու պատմություններ պատմելը:
Նա իրականում որոշումներ կայացնողն է,
որովհետև, եթե ունեք հիվանդ, ով, օրինակ,
երկու կոլոնոսկոպիա է անցել երկու տարբեր վիրաբույժների մոտ,
և որոշում է, թե նրանցից որին ընտրի,
ապա ընտրություն անում է նա,
ով ունի նվազ տհաճ հիշողություն,
և այդ վիրաբույժն էլ կընտրվի:
Փորձառություն առնող եսը
այս ընտրության մեջ ասելիք չունի:
Մենք իրականում ընտրություն չենք կատարում փորձառությունների միջև,
մենք ընտրում ենք փորձառությունների մասին հիշողությունների միջև:
Եվ, նույնիսկ երբ մենք մտածում ենք ապագայի մասին,
մենք մեր ապագայի մասին սովորաբար չենք մտածում որպես փորձառություններ:
Մենք մտածում ենք ապագայի մասին`
որպես կանխատեսված հիշողություններ:
Եվ իրականում, կարող եք սրան նայել,
որպես հիշող եսի բռնապետություն,
և կարող եք մտածել հիշող եսի մասին այսպես.
այն փորձառություն առնող եսին քաշ է տալիս
փորձառությունների միջով,
որոնց կարիքը փորձառություն առնող եսը չունի:
Ես ի նկատի ունեմ, որ
երբ մենք գնում ենք արձակուրդի,
սա հաճախ է պատահում,
այսինքն, մենք գնում ենք արձակուրդի,
մեծ մասամբ,
ի ծառայություն մեր հիշող եսի:
Կարծում եմ` սա մի քիչ բարդ է արդարացնել:
Այսինքն, ինչքա՞ն ենք մենք օգտագործում մեր հիշողությունները:
Սա է հիշող եսի
գերիշխանության
բացատրություններից մեկը:
Եվ երբ ես մտածում եմ դրա մասին, ես մտածում եմ այն արձակուրդի մասին,
որ մենք Անտարկտիդայում անց կացրինք մի քանի տարի առաջ,
որը հաստատ իմ ունեցած ամենալավ արձակուրդն էր,
և ես դրա մասին համեմատաբար հաճախ եմ մտածում,
համեմատած, թե ինչքան եմ մտածում մյուս արձակուրդների մասին:
Եվ հավանաբար այդ երեքշաբաթյա արձակուրդի մասին
իմ հիշողություններից սպառել եմ 25 րոպե
վերջին չորս տարիների ընթացքում:
Հիմա, եթե ես երբևէ բացած լինեի
600 նկարներով թղթապանակը,
ես ծախսած կլինեի ևս մի ժամ:
Ուրեմն, ստացվում է, որ սա երեք շաբաթ էր,
իսկ դա էլ ամենաշատը մեկ ու կես ժամ:
Թվում է, թե անհամապատասխանություն կա:
Դե, ես երևի մի քիչ ծայրահեղ եմ,
հիշողությունների սպառման իմ շատ փոքր ախորժակի առումով,
բայց նույնիսկ եթե դուք ավելի շատ ախորժակ ունեք,
կա մի իսկական հարց:
Ինչու՞ ենք այդքան կշիռ տալիս հիշողություններին`
համեմատած այն կշռին, որ տալիս ենք փորձառություններին:
Ուզում եմ, որ դուք մտածեք
մի մտային փորձի մասին:
Պատկերացրեք, որ ձեր հաջորդ արձակուրդին,
դուք գիտեք, որ արձակուրդի վերջին,
ձեր բոլոր նկարները կփչանան,
եվ դուք ամնեզիայի դեղ կընդունեք,
այնպես որ ոչ մի բան չեք հիշի:
Հիմա ինչ, արդյո՞ք դուք կընտրեիք այդ նույն արձակուրդը: (Ծիծաղ)
Եվ եթե մեկ ուրիշ արձակուրդ կընտրեիք,
ապա ձեր երկու եսերի միջև կոնֆլիկտ կա,
և դուք պետք է մտածեք, թե ինչպես լուծեք այդ կոնֆլիկտը,
և դա իրականում ընդհանրապես ակնհայտ չէ, քանզի
եթե մտածում եք ժամանակի առումով,
ապա մի պատասխան եք ստանում:
Եվ եթե մտածում եմ հիշողությունների առումով,
կարող եք մեկ այլ պատասխան ստանալ:
Թե ինչու ենք մենք ընտրում այն արձակուրդը, որն ընտրում ենք,
խնդիր է, որը մեզ կանգնեցնում է
երկու եսերի միջև կոնֆլիկտի առաջ:
Հիմա, այդ երկու եսերը
բերում են երջանկության երկու հասկացություն:
Իրականում կա երջանկության երկու գաղափար,
որ մենք կարող ենք կիրառել, յուրաքանչյուր եսի համար մեկը:
Այսպիսով դուք կարող եք հարցնել. «Ինչքա՞ն երջանիկ է փորձառություն առնող եսը»:
Եվ հետո կհարցնեիք, թե ինչքան երջանիկ են պահերը
փորձառություն առնող եսի կյանքում։
Եվ դրանք բոլորը -- պահեր տևող երջանկությունը
բավականին բարդ գործընթաց է:
Որո՞նք են այն զգացմունքները, որոնք կարելի է չափել:
Եվ, ի դեպ, հիմա մենք ընդունակ ենք,
բավականին լավ պատկերացում կազմել
ժամանակի ընթացքում փորձառություն առնող եսի երջանկության մասին:
Եթե հարցնեք հիշող եսի երջանկության մասին,
դա լիովին ուրիշ է:
Սա նրա մասին չէ, թե ինչքան երջանիկ է մարդն ապրում:
Դա այն մասին է, թե ինչքան բավարարված կամ գոհ է մարդը,
երբ նա մտածում է իր կյանքի մասին:
Շատ տարբեր հասկացություն:
Ցանկացած մարդ, որ չի տարբերակում այս հասկացությունները,
երջանկության ուսումնասիրությունը խառնաշփոթի կվերածի,
և ես պատկանում եմ բարեկեցության այն ուսումնասիրողների բանակին,
ովքեր երկար ժամանակ երջանկության ուսումնասիրությունը խառնաշփոթի էին վերածում
հենց այս պատճառով:
Տարբերությունը փորձառություն առնող եսի
երջանկության ու
հիշող եսի բավարարվածության միջև,
վերջին տարիներին ճանաչվել է,
և հիմա նոր ջանքեր են ներդրվում այս երկուսն առանձին չափելու:
Գելըփ Կազմակերպությունը համաշխարհային հարցում ունի,
որտեղ ավելի քան կես միլիոն մարդու
հարցեր են տրվել,
թե ինչ են մտածում իրենց կյանքի
և իրենց փորձառությունների մասին:
Եվ այս ուղղությամբ այլ ջանքեր էլ են արվել:
Այսպիսով, վերջին տարիներին, մենք սկսել ենք սովորել
երկու եսերի երջանկության մասին:
Եվ հիմնական դասը, որ մենք սովորել ենք, կարծում եմ, այն է,
որ դրանք իրոք տարբեր են:
Կարող եք իմանալ, թե ինչքան է մեկն իր կյանքից գոհ,
և դա քեզ այնքան բան չի տեղեկացնում,
թե ինչքան երջանիկ են նրանք ապրում իրենց կյանքը,
և հակառակը:
Որպեսզի պատկերացում տամ ձեզ հարաբերակցության մասին,
հարաբերակցություն մոտավորապես 0.5 է:
Սա նման է նրան, որ դուք հանդիպեք մեկին,
ու ձեզ ասեն, որ նրա հոր հասակը 180 սմ է,
ինչքա՞ն կիմանայիք նրա հասակի մասին:
Դե, ինչ-որ բան կիմանայիք նրա հասակի մասին,
բայց շատ անորոշակիություն կա:
Դուք այդքան անորոշակիություն ունեք:
Եթե ես ձեզ ասեմ, որ ինչ-որ մեկը իր կյանքը գնահատել է տասը հնարավորից ութ միավոր,
շատ անորոշակիություն կա այն մասին
թե ինչքան երջանիկ է
իրենց փորձառություն առնող եսը:
Այնպես որ հարաբերակցությունը ցածր է:
Մենք ինչ-որ բան գիտենք այն մասին, թե ինչն է ղեկավարում
հիշող եսի բավարարվածությունը:
Մենք գիտենք, որ շատ կարևոր է փողը,
նպատակներն են շատ կարևոր:
Մենք գիտենք, որ երջանկությունը հիմնականում
բավարարվածությունն է այն մարդկանցով, ում մենք սիրում ենք,
ժամանակ անցկացնելն է այն մարդկանց հետ, ում մենք սիրում ենք:
Կան այլ հաճույքներ, բայց սա գերիշխող է:
Այսպիսով, եթե ուզում եք մաքսիմալի հասցնել երկու եսերի երջանկությունը,
դուք ի վերջո
երկու տարբեր բաներ եք անելու:
Իմ ասածի էությունն այն է,
որ մենք իրոք չպետք է մտածենք երջանկության մասին`
որպես բարեկեցության փոխարինող:
Այն լիովին տարբեր հասկացություն է:
Հիմա, շատ արագ,
մեկ այլ պատճառը, որ մենք չենք կարող ճիշտ մտածել երջանկության մասին
այն է, որ մենք ուշադրություն չենք դարձնում նույն բաներին,
երբ մտածում ենք կյանքի մասին, և երբ իրականում ապրում ենք:
Այսպիսով, եթե պարզ հարց տաք, թե ինչքան երջանիկ են մարդիք Կալիֆորնիայում,
ճիշտ պատասխան չեք ստանա:
Երբ դուք այդ հարցը տալիս եք,
դուք մտածում եք, որ մարդիք Կալիֆորնիայում ավելի երջանիկ պիտի լինեն,
քան, ասենք, Օհայո նահանգում ապրողները:
(Ծիծաղ)
Եվ ինչ է պատահում,
երբ մտածում եք Կալիֆորնիայում ապրելու մասին,
դուք մտածում եք Կալիֆորնիայի և
մյուս տեղերի միջև եղած հակադրության մասին,
և այդ հակադրությունն, ասենք, կլիման է:
Բայց պարզվում է, որ կլիման
շատ կարևոր չէ փորձառություն առնող եսի համար,
և նույնիսկ շատ կարևոր չէ մտածող եսի համար,
որը որոշում է, թե ինչքան են մարդիք երջանիկ:
Բայց հիմա, քանի որ մտածող եսն է ղեկավարը,
դուք ի վերջո, որոշ մարդիք ի վերջո
տեղափոխվում են Կալիֆորնիա:
Եվ հետաքրքիր է հետևել, թե ինչ է պատահելու
մարդկանց, ովքեր տեղափոխվում են Կալիֆորնիա` երջանկանալու հույսով:
Դե, նրանց փորձառությոն առնող եսը
ավելի երջանիկ չի դառնալու:
Մենք դա գիտենք:
Բայց մի բան կպատահի: Նրանք կմտածեն, թե ավելի երջանիկ են,
որովհետև, երբ նրանք մտածեն այդ մասին,
նրանք կհիշեն, թե ինչքան ահավոր էր եղանակը Օհայո նահանգում:
Եվ նրանք կզգան, որ ճիշտ որոշում են կայացրել:
Շատ դժվար է
շիտակ մտածել բարեկեցության մասին,
և հուսով եմ, որ կարողացա պատկերացում տալ,
թե ինչքան է դա դժվար:
Շնորհակալություն:
(Ծափահարություններ)
Քրիս Անդերսոն. Շնորհակալություն: Ես հարց ունեմ Ձեզ համար:
Շատ շնորհակալություն:
Երբ մենք մի քանի շաբաթ առաջ հեռախոսով խոսում էինք,
դուք նշեցիք, որ Գելըփի հարցումները
բավականին հետաքրքիր արդյունք ունեցան:
Ինչ-որ բան կա՞, որ կուզենայիք կիսել մեզ հետ,
քանի որ դեռ մի քանի րոպե ունենք:
Դանիել Քանեման: Անշուշտ:
Կարծում եմ, որ ամենահետաքրքիր արդյունքը, որ մենք գտանք Գելըփի հարցման ընթացքում,
մի թիվ է, որը մենք բացարձակ չէին ակնկալում գտնել:
Մենք գտանք այն փորձառություն առնող եսի
երջանկության հետ կապված։
Մենք նայեցինք, թե ինչպես են զգացմունքերը
փոխվում` կախված եկամտից:
Եվ պարզվում է, որ 60,000 դոլարից ցածր
եկամուտի դեպքում ամերիկացիների համար,
և դա ամերիկացիների շատ մեծ նմուշ է, 600,000 մարդ,
դա մեծ ներկայացուցչական նմուշ է,
տարեկան 600,000 դոլարից ցածր,
Քրիս Անդերսոն. 60,000:
Դանիել Քանեման: 60,000:
(Ծիծաղ)
Տարեկան 60,000 դոլարից ցածր եկամուտի դեպքում, մարդիք դժբախտ են,
և ինչքան ավելի աղքատ, այնքան ավելի դժբախտ են նրանք դառնում:
60,000 դոլարից ավել եկամուտի դեպքում, մենք ստանում եք լրիվ հարթ գիծ,
Ես հազվադեպ եմ տեսել այդքան հարթ գիծ:
Պարզ է, որ տեղի է ունենում այն,
որ փողը փորձառության երջանկություն ձեզ չի գնում,
բայց փողի պակասը հաստատ ձեզ գնում է թշվառություն,
և մենք կարող ենք չափել թշվառությունը
շատ շատ պարզ:
Ինչ վերաբերում է մյուս եսին, հիշող եսին,
այստեղ ուրիշ պատմություն է:
Ինչքան շատ գումար եք վաստակում, այդքան ավելի բավարարված եք:
Սակայն սա չի վերաբերում էմոցիաներին:
Քրիս Անդերսոն: Բայց Դեննի, ամբողջ ամերիկյան ձգտումը
կյանքի, ազատության, երջանկության մղման մասին է:
Եթե մարդիք այս եզրակացությունը լուրջ ընդունեն,
թվում է, թե այն գլխի վրա է շրջում
այն ամենն, ինչին մենք հավատում ենք, օրինակ,
հարկային քաղաքականություն և այլն:
Արդյո՞ք հնարավորություն կա, որ քաղաքական գործիչները, որ երկիրն ընդհանրապես,
այսպիսի եզրակացությունը լուրջ ընդունեն,
և հանրային քաղաքականություն վարեն դրա հիման վրա:
Դանիել Քանեման: Գիտեք` ես մտածում եմ, որ հանրային քաղաքականությունում
երջանկության ուսումնասիրությունների դերի վերաբերյալ ճանաչում կա:
Ճանաչումը դանդաղ է լինելու Միացյան Նահանգներում.
դրա մասին հարց չկա,
սակայն Միացյալ Թագավորությունում դա տեղի է ունենում,
և մյուս երկրներում էլ է տեղի ունենում:
Մարդիք ընդունում են, որ իրենք պետք է
մտածեն երջանկության մասին,
երբ մտածում են հանրային քաղաքականության մասին:
Դա որոշ ժամանակ կպահանջի,
և մարդիկ վիճարկելու են,
թե արդյոք նրանք ուզում են ուսումնասիրել փորձառության երջանկությունը,
կամ թե արդյոք ուզում են ուսումնասիրել կյանքի գնահատումը,
այսպիով մեզ հարկավոր է այդ քննարկումն անել շատ շուտով:
Երջանկությունը բարելավելու միջոցները
շատ տարբեր են` կախված նրանից, թե ինչպես եք մտածում,
և արդյոք մտածում եք հիշող եսի մասին,
թե փորձառություն առնող եսի մասին:
Գալիք տարիներին դա ազդելու է հանրային քաղաքականության վրա:
Միացյալ նահանգներում, ջանքեր են գործադրվում
չափելու բնակչության փորձառության երջանկությունը:
Կարծում եմ` սա կլինի հաջորդ մեկ կամ երկու տասնամյակ հետո
ազգային վիճակագրության մաս:
Քրիս Անդերսոն. Դե, ինձ թվում է, որ այս կարցը կլինի, կամ գոնե պետք է որ լինի
հանրային քաղաքականության ամենահետաքրքիր քննարկումը,
որին կարելի է հետևել հաջորդ մի քանի տարիների ընթացքում:
Շատ շնորհակալություն, որ հիմնել եք վարքագծային տնտեսագիտությունը:
Շնորհակալություն Դենի Քանեման: