Muszę wam powiedzieć, że kiedy mnie tutaj zaproszono,
pomyślałam sobie: no tak, to jest TED.
A ci TED-owcy, jak niewinnie by ta nazwa nie brzmiała,
to filantropi, artyści i naukowcy którzy w jakiś sposób kształtują nasz świat.
Co ja mogłabym mieć do powiedzenia na tyle wartościowego,
żeby uzasadnić mój udział w czymś takim?
Wtedy pomyślałam, że przyzwoity brytyjski akcent
mógłby trochę pomóc.
Później pomyślałam, że powinnam po prostu przyjść tu i być sobą,
i mówić naturalnie,
bo mimo wszystko będzie to wielkie odkrycie.
Pomyślałam więc, że przyjdę i odkryję przed wami mój prawdziwy głos.
Chociaż część z was być może już wie, że mówię królewskim angielskim,
bo pochodzę z Queens w Nowym Jorku.
(Śmiech)
Ale tematem tej sesji jest oczywiście pomysłowość.
I chociaż z tego co wiem, nie mam żadnych patentów
to jednak poznacie dziś kilka moich wynalazków.
I myślę, że można mnie określić
jako osobę zainteresowaną wynajdywaniem siebie lub wielu siebie.
Wszyscy rodzimy się w pewnych okolicznościach, z pewnymi cechami fizycznymi,
wyjątkowym doświadczeniem osobistym, w określonym kontekście historycznym i geograficznym.
Ale co dalej?
Do jakiego stopnia sami to konstruujemy i wynajdujemy?
Jak się sami określamy i jak można zmieniać tę tożsamość?
A gdybyśmy mogli być kim chcemy i kiedy chcemy?
Moje postacie, takie jak te w moich spektaklach,
pozwalają mi bawić się przestrzenią między tymi pytaniami.
Dlatego zabrałam kilka z nich ze sobą.
Są bardzo podekscytowane.
Musicie wiedzieć...
Musicie wiedzieć, że każda z nich przygotowała własne małe przemówienie na TED.
Możecie nawet nazwać to Uniwersytetem Sary.
(Śmiech)
Dobrze, dobrze. Więc tak.
Och, cudownie.
Dobry wieczór wszystkim.
Bardzo dziękuję, że mnie tu dziś zaprosiliście.
Ach, dziękuję bardzo. Nazywam się Loraine Levine.
Ojej! Ależ was tu dużo.
Cześć cukiereczku. No dobrze.
(Śmiech)
Jestem tu z powodu pewnej młodej dziewczyny, Sary Jones.
To bardzo miła młoda, czarna dziewczyna.
Wiecie, mówi o sobie, że jest czarna,
ale tak naprawdę jest bardziej w kolorze karmelu, jak się jej przyjrzeć.
W każdym razie,
(Śmiech)
przyprowadziła mnie tu, bo jestem częścią jej spektaklu,
który nazywa teatrem jednej kobiety.
Wszyscy oczywiście wiecie, co to znaczy.
To znaczy, że ona zbiera pochwały, a nas przyprowadza, żebyśmy odwalili za nią robotę.
Ale nie przeszkadza mi to.
Naprawdę, bardzo się cieszę, że tu jestem
z wszystkimi tymi osobistościami, które biorą udział w tego typu wydarzeniach.
To naprawdę wspaniałe.
Oczywiście to nie tylko naukowcy i wielcy przemysłowcy,
ale również gwiazdy.
Tyle ich się tutaj kręci.
Wcześniej widziałam Glenn Close. Uwielbiam ją.
Widziałam, jak zamawiała jogurt w kawiarni Google.
Urocze, prawda?
(Śmiech)
Wielu innych, których możecie tu spotkać, jest fantastycznych.
Cudownie jest mieć świadomość, że są zaangażowani w ten projekt.
I poza tym... Och! Widziałam Goldie Hawn.
Tak, Goldie Hawn. Ją również uwielbiam! Tak, jest cudowna. Tak!
Ona tylko w połowie jest Żydówką.
Wiedzieliście o tym?
Zresztą nawet jeśli... Ma niesamowity talent.
Poza tym, gdy ją spotkałam, było to niesamowite doświadczenie.
Ach, jest wspaniała.
W każdym razie, powinnam była zacząć od tego, jaką jestem szczęściarą, że jestem tutaj.
Moja obecność tutaj jest dla mnie na pewno odkrywczym doświadczeniem.
Wszyscy tutaj jesteśmy odpowiedzialni za świat, w którym żyjemy.
No bo wiecie, do głowy by mi nie przyszło, żeby jako mała dziewczynka marzyć o czymś takim.
To dzięki wam cieszymy się rozwojem, który ma miejsce.
Wszyscy jesteście bardzo młodzi.
Wasi rodzice muszą być z was bardzo dumni.
Ja jednak bardzo doceniam różnorodność, którą tutaj mamy.
Zauważyłam, że obecna publiczność jest wielokulturowa.
No bo wiecie, stojąc tutaj, łatwo można obserwować wszystkich ludzi, tak od siebie różnych.
Są jak tęcza.
Powiedzieć, że są jak tęcza, jest w porządku. Pewnie.
Ja po prostu nie nadążam za tym, co można powiedzieć, a co nie. Wiecie, mówię o pewnych sprawach.
Co wolno wam powiedzieć, a czego nie?
Po prostu nie chcę nikogo obrazić. Sami wiecie.
W każdym razie, no wiecie...
Moim zdaniem, być tutaj z wami wszystkimi,
z młodymi, utalentowanymi ludźmi,
mówiąc dosłownie, z architektami konstruującymi dla nas pomyślną przyszłość.
Podnosi mnie to na duchu.
Mimo że niektóre z waszych prezentacji są straszne,
naprawdę straszne.
Tak, tak. Naprawdę.
No wiecie, począwszy od degradacji środowiska,
skończywszy na krachu światowego rynku.
I oczywiście, to wszystko z winy całej tej...
No tak, nie wiem, jak mam to inaczej ująć, więc może powiem po swojemu.
Ganeyvish tetikeyt rządu
i bankierów i z Wall Street. Sami wiecie.
Zresztą...
(Śmiech)
Najważniejsze, że jest ktoś, kto ma praktyczne pomysły na to,
jak wydostać nas z tego bałaganu.
Pozdrawiam zatem was wszystkich, honoruję wasze doskonałe osiągnięcia.
Dziękuję za waszą pracę.
Gratuluję wspaniałych osiągnięć i uczestnictwa w TED.
Tak więc, kolejnych wielkich sukcesów.
Gratulacje. Mozel tov.
(Brawa)
Cześć. Jak leci?
Dziękuję wam wszystkim.
Wybaczcie. To tak wspaniała okazja i w ogóle, być tu z wami teraz.
Nazywam się Noraida. I po prostu...
Ach, jestem tak podekscytowana, że biorę udział w konferencji TED,
która się właśnie odbywa i w ogóle...
Jestem dominikańską Amerykanką.
Właściwie można powiedzieć, że dorastałam w stolicy Republiki Dominikańskiej,
znanej jako Washington Heights w Nowym Jorku.
Nie wiem, czy ktoś oprócz mnie tutaj jest Dominikańczykiem,
ale znam tego Juana Enriqueza, był tutaj wczoraj.
I wydaję mi się, że jest Meksykaninem. Więc to...
dla mnie wystarczająco duże podobieństwo właśnie teraz. Więc...
(Śmiech)
Wybaczcie.
Staram się po prostu nie denerwować,
bo jest to dla mnie cudowne doświadczenie.
I ja tylko, no wiecie, nie jestem przyzwyczajona do publicznych wystąpień.
I za każdym razem, kiedy się stresuję, zaczynam mówić naprawdę szybko.
Nikt nie może zrozumieć ani słowa z tego, co mówię, co jest frustrujące,
jak możecie sobie wyobrazić.
Zazwyczaj wystarczy spróbować się uspokoić i wziąć głęboki oddech.
Ale poza tym, Sarah Jones powiedziała, że mamy tylko 18 minut.
Więc może ja powinnam być zdenerwowana, no wiecie, bo może to i lepiej.
Staram się nie panikować ani nie zwariować. Więc... biorę głęboki wdech.
Ok. Sorry. Więc chcę powiedzieć, że uwielbiam TED-a.
Uwielbiam wszystko, co z nim związane. To cudowne.
Jest tak jakby - nie mogę tego teraz wytłumaczyć.
I, no, ludzie nie uwierzą, serio, skąd jestem,
że to w ogóle istnieje.
No wiecie, to znaczy, ja kocham tę nazwę - TED.
Ja wiem, że to jest prawdziwa osoba i w ogóle, ale mówię jedynie,
że myślę, że to fajowo, że to też skrótowiec,
jakby był takim skomplikowanym pomysłem i w ogóle.
Podoba mi się to.
W gruncie rzeczy, można się odnieść do całości jako skrótowca.
Bo tak naprawdę, obecnie jestem na drugim roku college'u.
Prawdę mówiąc współtworzyłam w mojej szkole organizację,
taką formę przywództwa,
no wiecie, wy tutaj ogólnie lubicie takie rzeczy.
Organizacja nazywa się DA BOMB,
a DA BOMB - nie to, co lubicie tworzyć i w ogóle,
tylko DA BOMB - skrótowiec,
Dominikańsko-amerykańska Organizacja Charytatywna dla Matek i Dzieci.
Także ja wiem, nazwa jest tyćkę przydługa,
jednak ze względu na walkę z terroryzmem i tak dalej,
Dziekan ds. działalności studenckiej poprosiła nas, by nie używać formy DA BOMB,
a całej nazwy, żeby nikt jej źle nie zrozumiał.
Więc ogólnie DA BOMB,
jako Dominikańsko-amerykańska Organizacja Charytatywna dla Matek i Dzieci,
stara się wspierać studentki, którym zapowiada się obiecująca przyszłość akademicka
oraz te, które jednocześnie są matkami, jak ja.
Jestem pracującą matką, a zarazem chodzę do szkoły w pełnym wymiarze godzin.
To takie ważne, żeby mieć tam wzorce.
To znaczy, ja wiem, że czasem nasze style życia są zupełnie różne,
ale nawet w mojej pracy właśnie dostałam awans.
Teraz jest to dla mnie szczególnie ekscytujące,
bo jestem młodszą asystentką zastępcy
starszego wicedyrektora ds. rozwoju biznesu.
To mój nowy tytuł.
Myślę, że jak posiadasz własną firmę albo zaczynasz tak, jak ja,
jak coś równie niezbędnego dla ludzi,
żeby po prostu otworzyć się na świat i naukę.
I jeśli wszyscy ludzie, mieliby do tego dostęp,
świat byłby zupełnie inny, jak zapewne wiecie.
Sądzę więc, że my wszyscy tego potrzebujemy,
a zwłaszcza chodzi mi o ludzi takich jak ja, no wiecie,
mam na myśli Latynosów, lada chwila będziemy stanowić ponad połowę ludzkości, za jakieś dwa tygodnie.
Tak samo zasługujemy na to, żeby być częścią wymiany myśli jak wszyscy inni.
No więc jestem szczęśliwa, że robicie coś takiego,
że udostępniacie przemówienia online.
To bardzo dobrze, świetna sprawa.
Po prostu... kocham was ludzie. Kocham TED-a.
Jeśli nie macie nic przeciwko, tak między nami mówiąc, w przyszłości zamierzam myśleć o Tedzie
jako o akronimie od Technologia, Rozrywka i Dominikańczycy.
Dziękuje bardzo.
(Śmiech)
(Brawa)
To była Noraida
i podobnie jak wszyscy, których dzisiaj spotykacie,
to postacie oparte na ludziach, których naprawdę poznałam.
Przyjaciołach, sąsiadach, członkach rodziny.
Pochodzę z wielokulturowej rodziny.
Tak naprawdę ta starsza pani, którą właśnie poznaliście,
to luźne nawiązanie mojej ciotecznej babki ze strony mamy.
To długa historia, uwierzcie mi na słowo.
Jakby tego było mało,
moi rodzice wysłali mnie do szkoły imienia Narodów Zjednoczonych,
gdzie spotkałam mnóstwo nowych postaci,
łącznie z Alexandre, moją nauczycielką francuskiego.
Byłam początkująca z francuskiego, kiedy się z nią zetknęłam.
I była to madame Bousson. Była taka bardzo... [francuski]
Było tak: ona stała tam, w klasie,
a była przy tym taką typową Francuzką.
No wiecie, była pełna szyku, a jednocześnie wiecznie zafrasowana.
I ona stała tam, rozmawiając z uczniami,
rozprawiając o egzystencjalnym bezsensie życia.
A my mieliśmy przecież tylko 11 lat, więc nie powinna tak robić.
Ale [niemiecki].
Owszem, uczyłam się niemieckiego przez 3 lata [niemiecki],
i było to niezwykłe doświadczenie, ponieważ byłam jedyną czarnoskórą dziewczynką w klasie,
mimo że była to szkoła im. Narodów Zjednoczonych.
Mimo wszystko było wspaniale.
Nauczyciel, Herr Schtopf, nigdy nikogo nie wyróżniał.
Nigdy. Zawsze traktował każdego z nas
podczas zajęć w równie nieznośny sposób.
Miałam tam nauczycieli i przyjaciół,
kolegów z klasy ze wszystkich stron świata
Wielu z nich jest moimi przyjaciółmi do dzisiaj.
Oni również byli inspiracją dla wielu postaci.
Jak na przykład moja pewna znajoma.
No więc chciałam tylko krótko powiedzieć dobry wieczór.
Nazywam się Praveen Manvi i dziękuję wam bardzo za tę sposobność.
Oczywiście, TED, jego reputacja wyprzedza go na całym świecie.
A ja pochodzę z Indii
i chciałam zacząć od tego,
że kiedyś Sarah Jones powiedziała mi, że będziemy miały sposobność,
aby przyjechać na TED-a tu, do Kalifornii.
Początkowo byłam bardzo zadowolona i, mówiąc szczerze, ulżyło mi,
ponieważ jestem rzeczniczką praw człowieka.
I zazwyczaj moja praca kieruje mnie do Waszyngtonu,
gdzie muszę chodzić na spotkania, zadawać się z jakimiś męczącymi politykami,
którzy próbują sprawić, abym poczuła się swobodnie,
opowiadając, jak często jadają curry w dzielnicy Georgetown.
Tak więc możecie sobie wyobrazić.
Ale jestem zachwycona, że mogę tu z wami być.
Żałuję, że nie mamy więcej czasu, może następnym razem.
(Brawa)
Niestety nie będziemy mieli czasu poznać wszystkich, których ze sobą przyprowadziłam,
ale postaram się zachowywać jak należy.
To mój pierwszy raz tutaj.
Chcę was jednak przedstawić kilku osobom, które możecie rozpoznać,
jeśli oglądaliście "Bridge and Tunnel".
Cóż, dziękuję.
Dobry wieczór.
Nazywam się Pauline Ning,
I po pierwsze chcę wam powiedzieć, że jestem
członkiem chińskiej społeczności w Nowym Jorku.
Ale kiedy Sarah Jones poprosiła mnie o przyjście do TED-a,
stwierdziłam, że no nie wiem, rozumiecie…
Jeszcze 2 lata temu nie zobaczylibyście mnie przed taką publicznością,
ponieważ nie lubię przemawiać,
ponieważ czuję, że jako imigrantka, nie mówię wystarczająco dobrze po angielsku.
Ale potem zdecydowałam, że tak, jak Arnold Schwartzenegger,
mimo wszystko spróbuję.
(Śmiech)
Córka powiedziała mi:
"Zawsze zaczynaj przemowę od żartu".
Chciałabym opowiedzieć wam krótką historię.
Wraz z mężem przywieźliśmy tu syna i córkę w latach 80.,
by cieszyć się wolnością, jakiej nie mogliśmy zaznać wtedy w Chinach.
Staraliśmy się nauczyć nasze dzieci dumy z ich tradycji, ale to bardzo trudne.
Jako imigrantka rozmawiałam z nimi po chińsku,
ale zawsze odpowiadali mi po angielsku.
Uwielbiają rocka, popkulturę i kulturę amerykańską.
Ale kiedy dorośli,
kiedy przyszedł czas, aby pomyśleć o małżeństwie,
oczekiwaliśmy, że staną się trochę bardziej świadomi swojej kultury.
I tutaj pojawiły się problemy.
Mój syn mówi, że nie czuje się gotowy na małżeństwo.
Ma dziewczynę, ale pochodzi ona z Ameryki, nie z Chin.
Nie ma w tym nic złego, ale spytałam go “Co jest nie tak z chińskimi dziewczynami?”
Myślę jednak, że niedługo zmieni zdanie.
Wtedy stwierdziłam, że skoncentruję się na swojej córce.
Małżeństwo córki jest dla matki czymś wyjątkowym.
Najpierw powiedziała, że nie jest zainteresowana.
Chce tylko spędzać czas z przyjaciółmi.
Będąc w college'u przestała wracać do domu.
I nie chce, żebym ją odwiedzała.
Spytałam więc “Co jest złego w myślach o ślubie?”
Podejrzewałam, że ma chłopaka w tajemnicy przede mną.
Ale powiedziała: “Mamo, nie martw się o chłopaków,
bo nie podobają mi się".
(Śmiech)
Powiedziałam, “Faceci potrafią być trudni, ale kobiety muszą się do tego przyzwyczaić”.
Odpowiedziała: “Nie, mamo. Nie podobają mi się chłopcy, tylko dziewczyny.
Jestem lesbijką".
Zawsze uczę dzieci szacunku do amerykańskich pomysłów,
ale powiedziałam córce, że tym razem to wyjątek,
(Śmiech)
że ona nie jest homo, tylko pomieszało jej się w głowie przez ten amerykański problem.
Ale powiedziała mi: “Mamo, ale nie o to chodzi”.
Powiedziała, że zakochała się w miłej, ładnej Chince.
(Śmiech)
Właśnie tych słów oczekiwałam,
ale od syna, nie córki.
(Śmiech)
Na początku nie wiedziałam, co robić.
W końcu jednak zrozumiałam, że taka po prostu jest.
I mimo że wciąż jest mi ciężko,
chcę wam powiedzieć, że łatwiej mi dostrzec,
że społeczeństwo jest coraz bardziej tolerancyjne,
dzięki takim pomysłom
i otwartym ludziom, takim jak wy.
W Tedzie chyba nie zdajecie sobie sprawy,
że na wiele sposobów wpływacie na ludzkie życie.
Także w imieniu mojej córki
dziękuję wam za warte rozpowszechniania pomysły.
Dziękuję. Shin shen.
(Oklaski)
Dobry wieczór. Nazywam się Habbi Belahal.
Najpierw pragnę podziękować Sarze Jones
za nałożenie presji na jedyną Arabkę, którą dziś przyprowadziła
na zakończenie występu.
Pochodzę z Jordanu.
Wykładam komparatystykę w Queens College.
To nie Harvard,
ale i tak czuję się trochę nieswojo.
Jestem jednak bardzo dumna z moich studentów.
Widzę, że niektórym udało się tu dotrzeć.
Więc dostaniecie dodatkowe, obiecane punkty.
Chociaż nie wyglądam na typową obywatelkę,
lubię podkreślać, że w skali globalnego społeczeństwa,
mimo różnic w wyglądzie, tak bardzo się między sobą nie różnimy.
Jeśli pozwolicie, chciałabym podzielić się z wami fragmentem wiersza
który zapamiętałam, gdy miałam 16 lat.
Zatem w zamierzchłych czasach...
(Arabski)
Co oznacza mniej więcej:
"Proszę, pozwól mi wziąć cię za rękę.
Chcę trzymać cię za rękę.
A gdy cię dotykam, czuję wewnętrzne szczęście.
Kochanie, to takie uczucie, którego nie mogę ukryć, nie mogę ukryć, nie mogę ukryć".
Tak więc, proszę, pozwólcie...
Jeśli brzmi to znajomo, to dlatego, że w tym samym czasie
słuchałam The Beatles.
W naszym radiu byli bardzo popularni.
Tak więc chcę wierzyć,
że w miejsce każdego słowa, które ma uczynić nas głuchymi na nasze wzajemne wołania,
zawsze znajdzie się wiersz, który połączy rymem nasze uszy i serca na wszystkich kontynentach.
Modlę się, żebyśmy z biegiem czasu rozwijali się w tym właśnie kierunku.
To wszystko, shukran. Dziękuję za tę okazję.
Ok? Świetnie.
(Brawa)
Dziękuję wam wszystkim. Było cudownie.
Dziękuję za zaproszenie.
(Brawa)
Dziękuję bardzo, kocham was.
(Brawa)
Pozwólcie mi jeszcze coś dodać.
Po prostu - dziękuję.
Chcę podziękować Chrisowi, Jaqueline i pozostałym za zaproszenie mnie tutaj.
Czekałam na to już od jakiegoś czasu i czuję się jak w domu,
wiem, że występowałam dla kilku waszych firm,
a niektórzy z was już mnie gdzieś widzieli,
ale szczerze mówiąc, to jest jedna z najlepszych publiczności, z jakimi się spotkałam.
Całość jest niesamowita, także nie próbujcie szybko wszystkiego zmieniać.
(Brawa)